schrijvende mannen

40 is echt wel anders

40 jaar. Goh, 30 jaar vond ik echt al wel een mijlpaal. Dat vond ik ergens best wel erg. Geen twintiger meer, niet meer echt piepjong. Maar 40! Tja, da's toch andere koek. Je groeit er natuurlijk langzamerhand in en je merkt er eigenlijk niet zo heel veel van. Ik voel me toch nog best heel jong. Zeker als ik me soms vergelijk met sommige andere veertigers (oeh wat klinkt dat zeg). Toch merk ik dat er wel een en ander verandert tussen de oren. Volgens insiders ben ik naarstig zoekende gemiste kansen in te halen. Hhhmm, da's misschien niet helemaal zo, maar ik heb wel het gevoel dat tijd als zand door de vingers gaat glijden. 'Muse' heeft zo'n lekker nummer met een refrein om dol op te springen en te headbangen; 'Time is running out'. Heerlijk nummer, sowieso geweldige muziek! Straks op Pinkpop zie ik ze weer, voor de 3e keer. M'n broer Andre zei van de week dat als ze weer in de buurt komen hij er ook weer heen gaat. Misschien leuk om weer mee te gaan, net als het concert in Dusseldorf in december 2006. Volgens mijn lieve vriend Nick klopt er geen bal van, dat ik juist nu ineens geinteresseerd ben in dit genre muziek en concerten ga bezoeken. Eerder vond ik dit soort muziek ook niet zo gaaf en hield ik meer van rustiger muziek. Alhoewel, bijvoorbeeld Metellica, Guns n' Roses, Pearl Jam, Nirvana, Live en the Doors en dergelijke bands best al langer tot mijn favorieten horen (eigenlijk een beetje klassiekers). Maar zo'n concert is wel een soort openbaring voor me. Gemiste kansen inhalen? Of is er voor alles een tijd? Doe ik de dingen die ik doe, gewoon omdat dat zo op mijn pad komt of dirigeer ik het zo vanwege een aanstormende midlifecrisis. Eigenlijk geloof ik dat laatste niet helemaal (dit heb ik al te vaak gezegd om nog geloofwaardig te zijn). Ik sta wel open voor hele andere dingen dan enige tijd geleden en ik voel me er lekker bij. Eigenlijk kan ik zeggen dat ik nu een aantal dingen die op dit moment bij mij passen. Ik ontmoet ook een boel andere mensen die me heel veel nieuwe input geven. Veel jonge mensen trouwens en ik merk dat ik dat heerlijk vind. Langzamerhand maakt mijn bestaande garderobe plaats voor wat hippere kleding. Lekker hoor, iets minder keurig. Goh wat was ik toch een keurig net mannetje. Wat is het heerlijk om steeds minder keurig te zijn. Om dingen los te laten. Om meer je gevoel te volgen, daar waar het kan. 

"Love of my life"

Maandagavond. Daar zitten we dan weer eens. Twee breed. Aan ons bureau, allebei achter een pc te internetten. Heerlijke blues van BB King blaast door de speakers. Je kunt je hoofd niet stilhouden. Je moet gewoon een beetje meebewegen met je hoofd. Zo van die 'nee'-schud beweginkjes. En dan als alle registers van het orkest knallen met een los rechter handje naar rechts schudden. Blues, Jazz, op zijn tijd vind ik het heerlijk! HenkJan, Jimmy Smith...The Cat...sjeezus wat een coole heerlijke swingende muziek. Volbloedjazz. Dankzij jou heb ik jazz leren waarderen. Samen heel wat avondjes genoten van drank, sigaretten en jazz-muziek. Ik weet nog zo goed hoe jij kon bewegen met je handen heel losjes op de ritmes van jazz. Wat een heerlijke herinneringen. Jazz luister ik op het moment wat minder, misschien omdat het soms onrustig aanwezig kan zijn en ik het al druk genoeg heb.

Vanavond drinken we weer eens goede rode wijn, een heerlijke spaanse Valdepenas, Gran Reserva. Toastje d'r bij, met zalm, tapenade en schimmelkaas. Ja, we genieten van al het goede des levens. Ik vind het gezellig en fijn dat we daar beide zo van genieten, mijn Sylvia en ik. Sylvia, mijn meisje, de liefde van mijn leven. "Love of my life" zoals Freddy Mercury in een hele mooie ballad zo prachtig zingt..... Zij is 'the love of my life'. Met haar deel ik mijn leven. Met haar heb ik vreugde en verdriet gedeeld, en vele tedere momenten en vele spannende avonturen. Samen hebben we twee heerlijke fantastische zonen, Jasper van 7 en Matthijs van 5 jaar. Ik hoop dat het nog heel lang zo mag blijven. Morgen heb ik een vrije dag genomen. Dan zijn we alweer 9 jaar getrouwd. Goh, hoeveel jaar zijn we dan eigenlijk al bij elkaar? 16 jaar al. Wat een fijne tijd! Ik hou van m'n meisje. Ik ben gek op de jongens, ook al kan ik ze af en toe ook wel achter het behang plakken. Wat is het bijzonder om mijn leven samen met hen te delen. We zijn een deel van elkaar. Wat een ongelovelijke rijkdom is het. Syl is een fijne meid. Ik besef me dat ze me erg veel ruimte geeft in alle opzichten. Dat heeft heel veel te maken met 'houden van'. We maken er morgen een lekker keuveldagje van. Met ons tweetjes, gezellig, 'Just the two of us'.

lekker samen met een bakkie leut op de bank

Vandaag weer een drukke dag op de praktijk gehad. Een boel patienten gezien. Veel telefoontjes en overleg gepleegd. Zowel op de praktijk als in het verzorgingshuis waar ik 2 tot 3 keer in de week een aantal uren werk. Ik merk dat ik ook steeds meer mensen in het dorp ken. Dan heb je weer even een praatje op straat. Maar ook in de praktijk. In de praktijk heerst een klein beetje zo'n 'huiskamer' sfeertje. Als ik mensen van gezicht ken spreek ik ze altijd even aan en vraag ze gewoon als mens hoe het nu met ze is. Dat is een deel van de kracht van onze praktijk denk ik. De persoonlijke en relaxete sfeer. Dat wordt erg gewaardeerd door mensen. Een aantal jaren geleden was ik nog veel formeler en keuriger. Wat ben ik blij dat ik dat heb kunnen loslaten! Zowel in gedrag als uiterlijk (kleding) ben ik wel vlotter geworden. Ik voel me er echt lekkerder bij. Doe maar gewoon makkelijk. Niet dat ik het altijd kan hoor, maar gemiddeld genomen wordt alles steeds wat losser. Heerlijk! Mijn supercollega en vriend Paul heeft me meegevraagd om naar PinkPop te gaan. Wat sympathieke fijne jongen is het toch, leuk! Ik ben nog nooit naar een muziekfestival geweest van deze grootte. Is vast heel bijzonder. Een andere fijne vriend van me, Anton, heb ik meegevraagd. Anton is een muziek- en concertliefhebber maar bovenal een superfijne goede vent. Ik hoop dat hij ook mee gaat. Syl zit ondertussen druk te zoeken op het net naar concerten waar we samen heen kunnen gaan. Er staan geloof ik al een paar musicals op het programma, hebben we ook al enkele bezocht en vinden we beiden ook erg leuk. Fijn! Een paar uren geleden (het is ondertussen alweer bijna middernacht, as usual) hebben we de wacht gewisseld toen ik thuiskwam uit mijn werk. Sylvia sporten, ik met de jongens eten. Daarna nog eventjes buiten gespeeld. Op de trampoline. Hebben we kort geleden gekocht. Zo'n link ding waarop kinderen hun sleutelbenen en polsen breken, je weet wel. Toch heel erg leuk, ze genieten ervan. Daarna lekker in bad. Met van die heeerlijke ouderwetse groene Badedas Classic. Nog even een kort 'voor het slapen gaan' verhaaltje... en dan naar bed. Jasper wordt een echte grote jongen. Die leest tegenwoordig zelf ook nog een half uurtje voordat hij in slaap valt. Nog even naar de bouwmarkt. Daarna koffie. Drie kwartier met Nick aan de telefoon(ook al zo'n kanjer, tjeemig, wat een geluk om zoveel fijne mensen te mogen kennen). En nu zitten we dus hier aan de pc. Het is weer mooi geweest. Boven ligt er nog een was te wachten. Zo gaat dat hier. Straks ben ik weer kapot. Toch hou ik van mijn leven. Ik hou van de jongens die zo heerlijk vol overgave liggen te slapen boven. Voordat ik zelf in bed ga, moet ik altijd even bij ze kijken, ze even strelen, ze even zeggen hoeveel ik van ze houd. En van het meisje dat naast me zit? Ik hou van haar, mijn hele leven lang!

                                                                                                   

Jasper en Matthijs, lekker samen in bad

Samen gezellig een boekje lezen voor het slapen gaan, en Jasper die zelf nog even in z'n hoogslaper een eigen verhaaltje leest

Best trots op mezelf

Zo, daar ben ik dan weer. Eventjes geleden alweer, een aantal weken. Ik ben eventjes wat minder bezig geweest met psychologiseren en filosoferen over mijn leven. Nu ben ik dan toch weer even terug. Wat heb ik al die weken dan gedaan? Aan de ene kant ben ik een beetje verdoofd geweest om me al te veel te verdiepen in de psychologie en de filosofie achter de dingen van mijn leven en des levens. Hoewel ik me er nog steeds enorm voor interesseer. Verder heb ik ook genoten. Ik heb het leven genomen zoals het is, zoals het zich aandiende. Dat is lekker, maar het gaat minder diep. Ik wil ook niet altijd mind-full zijn. Ik merk dat dat soms ook wel wat zwaar kan worden, daar wil ik voor oppassen. Ik ben wel even een poosje heel erg druk geweest met van alles en nog wat. Het leek wel alsof ik in een keer heel veel wilde haren had, door van alles en nog wat geinspireerd en ik ging overal en nergens heen. Zat avonden tot in de nacht achter de computer te 'googelen'. Op andere avonden was ik op pad, af en maar toe was ik rustig thuis om te niksen. Ik heb weer behoefte aan niksen, en tegelijkertijd heb ik er behoefte aan op erop uit te vliegen. Vrienden als HenkJan weer eens opzoeken bijvoorbeeld. Dat is alweer een poosje geleden jongen, ik stuur je gelijk een mailtje straks. Op de praktijk gaat het prima, ik werk lekker en ben zo blij met mijn collega's. We maken veel lol met elkaar en er is zo'n heerlijke layed back sfeer. Hoewel het flink wat rustiger is op het moment loopt het wel voldoende door. Helaas betekent het wel voor een tijdelijke collega dat er voor haar geen werk meer is nu. Een belangrijk issue waar ik wel steeds tegenaan loop is de praktijkadministratie. Helaas loop ik maar steeds achter de feiten aan. Dat heeft financieel-economische consequenties. In de eerste jaren heb ik daarover enorm veel stress gehad, nu kan ik het wat beter loslaten en probeer ik de consequenties te accepteren. Dat geeft veel rust.

Ik heb trouwens een paar weken een andere auto gekocht. Wat een vette bak! Een Audi A6 Avant. Metallic zwart (chique hoor!). Automaat, oh wat heerlijk luxe en relaxed zeg. 2.4V6 met 175pk, als je het gaspedaal diep intrapt krijg je hetzelfde gevoel als in een jumbojet. Je wordt op een heerlijke manier in je stoel gedrukt, met op de achtergrond de prachtige zware grom van de V6. Wat een genot zeg. Mijn mondhoeken zijn helemaal uitgescheurd want ik zit steeds met een glimlach van oor tot oor achter het stuur. Uitkijkend over die grote donkere neus voor me schrijd hij voort.... heerlijk!

We denken vaak terug aan onze grote reis. Die vrijheid, verre oorden en andere culturen. Wat een heerlijke herinneringen. We hebben weer een aantal schitterende foto's via snapfish laten vergroten. Fantastisch! Ik hang er een paar op de praktijk. Kan ik lekker iedere dag naar kijken! Ik merk dat als ik er met anderen over praat weer vol van kan worden.

Ik ben net enkele weken terug uit Schotland. Wat een geweldig avontuur had moeten worden is door extreem slechte weersomstandigheden een dramatisch avontuur geworden. Op www.winterhiking.nl is onder Cairngorms 2007 een uitgebreid verslag te lezen. Tevens zijn er enkele foto's gepubliceerd.

 

                                                                                                 

indrukwekkende desolate arctische sfeer                 

boven op de top van de Cairn Breariach

Het heeft me erg geraakt. Om bovenop de Cairn Breariach 2 nachten en dagen onder extreme omstandigheden te overleven heeft me nog dagen beziggehouden. Het heeft me enorm geraakt om angst voor mijn leven te hebben. Ik heb zeer sterk het gevoel gehad dat we mogelijk in het verkeerde scenario zaten. Het scenario waarvan je af en toe de verhalen in de krant leest. Bergwandelaars die omkomen doordat ze zijn overvallen in de bergen door extreme omstandigheden. Het was een verschrikkelijke ervaring. Om te denken en het gevoel te hebben dat ik de kinderen misschien niet meer terug zou zien. De gedachte dat Sylvia en de jongens hun vader en echtgenoot zouden kunnen verliezen. Dat is een heel akelige emotie. Ik heb me enkele momenten heel verloren gevoeld. En minuten heb ik gedacht, 'dit gaat verkeerd, is dit het nou?, overkomt ons dit?'.  Het was op een helling, nagenoeg op de top, dat we daar ongeveer een uur machteloos hebben gezeten. 'Wat nu te doen?'. Het zicht was soms amper 5 tot 10 meter, complete white out gedurende uren en uren. Windchill van -20 graden. De eerste onderkoelingsverschijnselen. Gevoel van uitputting. Windkracht 11 op zijn minst. Lopen was soms nauwelijks mogelijk, we werden iedere zoveel meter tegen de grond geblazen en de storm bulderde zo dat praten met elkaar nauwelijks mogelijk was. Het was een hachelijk avontuur. Ik heb gevoeld wat overleven is onder de dreiging van de kracht der natuur. Het was een arctische ervaring. Onder begeleiding van The Cairn Gorms Mountain Rescue Service hebben we het gehaald. "I think we're gonna live Jim" is de quote geworden van deze trip. Toch daagt dit ruige gebergte van de Cairn Gorms (die in "the Scotsman" al the Killer Gorms worden genoemd) ons weer uit. 'We kunnen ook naar de Voghezen gaan'? Nu, enkele weken later, hebben we een hele fijne bijeenkomst gehad met de mounteneers. We hebben heerlijke curry's gemaakt, samen gegeten, geweldige whisky's gedronken en verhalen en ervaringen gedeeld. Het was mooi. De emoties zijn deels afgevlakt en het is een bijzonder verhaal aan het worden. Volgend jaar gaan we weer, dat kan niet missen.

   

 

een kijkje in de keueken van kamp 2                                          

Emile in zijn element tijdens winterhiking, tijd om even uit te rusten

Een week geleden heb ik ook een enerverende ervaring gehad. Voor mijn neus zakte een zwaarlijvige oudere man in elkaar. Binnen enkele tellen liep hij grouw-blauw aan een hapte hij als een vis op het droge ('gaspen'). Hartstilstand. In een flits heb ik 112 laten bellen en ben ik gestart met reanimatie. Het ging in een roes. Ik handelde direct en accuraat. Na enkele minuten kwam er toevallig nog een huisarts aan met wie ik samen ben doorgegaan totdat de ambulances er waren. Ik heb nog bijna een uur geassisteerd, oa met infuuszakken en dergelijke. Altijd heb ik gezegd dat ik hoopte nooit voor zoiets zou komen te staan, ook weer na mijn laatste cursus bedrijfshulpverlening. Nu ben ik toch ook blij dat ik het een keer heb meegemaakt. De goede man heeft het niet gehaald. De kans op overleven is zeer klein. Toch ben ik gepast trots op mezelf! Ik heb het heel goed gedaan!

Ik ben trots. Ik ben trots op wie ik ben. Ik ben trots op wat ik doe. Ik ben trots op mijn gezin. Ik ben  best een hele fijne leuke vent (niet altijd hoor, maar zo gemiddeld genomen voel ik dat zo). Ik ben zo blij dat ik de kansen heb gekregen en gecreeerd om veel leuke en interessante en avontuurlijk dingen te doen.  Ik heb al best veel van de wereld gezien en uitersten opgezocht. Ik heb veel vrienden gehad, in allerlei fasen van mijn leven. Ik heb lang van de vrijheid genoten van het studentenleven. Wat een heerlijke tijden! Af en toe zijn we nog steeds net studenten (zeker volgens mijn schoonouders). We maken het veelal veel te laat, hebben veel gezellige sociale avondjes en zuipen wijn die we in plaats van per fles per doos kopen. Ik heb veel met Sylvia bereikt. Ondanks de zware beginjaren van de praktijk, biedt de praktijk ons nu toch ook veel vrijheid en flexibiliteit. Dat komt ons gezin ook ten goede.  Ik ben best een begenadigd hobby-kok en ik vind het fijn dat ik dat samen met Sylvia en vele anderen kan delen. Ik hou van heel veel dingen die het leven bied.

Ja, het is best heerlijk om Emile te zijn.

O Mitakuye Oyassin

'O Mitakuye Oyassin' is een Indiaanse uitspraak van de Lakota Indianen in Noord Amerika. 'Voor al mijn verwanten' betekent het. Gisteren heb ik een Lakota Inipi ritueel ervaren. Inipi is Lakota voor zweethut. Samen met de mannenwerkgroep zijn we naar Eibergen afgereisd waar een van de weinige Inipi's staat die Nederland heeft. Michael heeft samen met Ger het ritueel geleid. Het was bijzonder om dit te mogen ervaren. Het zweethuttenritueel heeft een eeuwenoude achtergrond en heeft een reinigende en spirituele functie bij de Lakota-indianen. Ook hier in Europa werden onder andere door de oude Kelten dergelijke rituelen uitgevoerd. Op een plek in het bos is een lage hut van wilgentenen volgens oude princiepes gebouwd. Deze word door verschillende dekens en doeken bedekt. We hebben een groots vuur gemaakt waarin gedurende uren door de 'vuurman' basalt- of lavastenen roodgloeiend worden verhit. Alsof het lot ermee speelt breekt op dat moment heel even de ochtendzon door de wolken. Het gelige licht beroerde het nog ontwakende land. Schitterend, het was misschien maar een minuutje! De roodgloeiende stenen worden in 4 fasen door de 'vuurman' in de hut gebracht. Er worden kruiden op de stenen verbrand, oa witte salie. In de hut zit je gewoon op de aarde, schouder aan schouder en een kringetje rondom de centrale kuil waarin de roodgloeiende stenen liggen. In de hut is het werkelijk aardedonker en het enige dat je ziet is het gloeiende gesteente. Michael is de 'watergieter' giet onder aanroepen van de 'geesten' van onze voorvaderen en de krachten van de natuur met een bisonhoorn water over de gloeiende stenen. Hij zingt in Lakota-taal liederen en gebeden. Deze hebben een wat opzwepend en trancedent-achtig karakter. Ik vond dat een heel bijzondere ervaring. De zweethut bereikt ondertussen temperaturen die zeker boven de 100 graden zijn. De hitte is overweldigend, met name doordat de hut erg klein is en je amper een halve meter van de stenen afzit. De stoom bereikt nagenoeg direct je lijf en condenseert aan de relatief koele huid. Steeds voel ik de nieuwe wolken stoom branden op mijn huid. Ondanks dat ik mijn aandacht probeer af te leiden ervaar ik dit op mijn benen die het dichts bij de stenen zijn als pijnlijk en bijna ondraaglijk. Ademen door de neus is door de hete stoom niet mogelijk, alleen heel rustig inademen door de mond is mogelijk. De stoom die voortkomt uit het water en de hitte van de gloeiende stenen bevat krachten van al onze voorvaderen en wordt ingeademd maar ook door de wind verspreid. Alles wat er op deze aarde leeft ontstaat immers uit de aarde en zal er ook weer naar terugkeren. Tijdens het ritueel gaan mijn gedachten o.a. uit naar mijn zwager Seppo en iedereen die in de breedste zin van het woord aan hem verwant is. Seppo heeft een hersentumor en hij zal op jonge leeftijd overlijden. Zo gaan mijn gedachten uit naar iedereen die in een soortgelijke situatie leeft. Gedachten gaan uit naar Sylvia, die mij in hele moeilijke tijden altijd heeft gesteund en altijd van mij is blijven houden. De gedachte geldt voor iedereen die anderen steunt en liefde geeft aan hen die het moeilijk hebben. Mijn gedachten gaan uit naar mijn zoon Jasper, die eigenlijk heel onzeker is.En zo gaat deze gedachte uit naar alle kinderen die zich onzeker voelen en ik hoop dat ze sterker zullen worden. Zo heb ik ook nog wat andere dingen gedacht. Je kijkt weer eens anders tegen de dingen aan die je in het dagelijkse leven zo gewoon vind en het is een heerlijke ervaring om je dagelijkse leven even volledig achter je te laten. Het totale ritueel duurt een aantal uren en we verblijven totaal bijna 2 uren in de hut. Tijd is er even niet en dat is heerlijk. Je probeert datgene wat er komt gewoon te nemen zoals het komt.

Het was een mooie dag. Zeker ook omdat hij werd afgesloten met een heerlijk bezoek van mijn zwager Seppo, mijn lieve broer Eugene en twee geweldige bijzondere warme vrienden Nick en Bennie.

Ik ben dankbaar voor de ervaring van deze dag. Ik ben dankbaar zijn voor al hetgene wat ik heb.

'O Mitakuye Oyassin'

Mag het ietsjes simpeler zijn?

Ja, dat mag. Zou dat niet heerlijk zijn zelfs? Er zijn een aantal mensen in mijn omgeving die vinden dat ik nogal ingewikkeld en moeilijk doe met al dat gepsychologiseer van het/mijn leven. Ik ervaar dat zelf niet zo. Het helpt me juist de dingen te concretiseren en daarop kan ik eventueel mijn actie richten. Ik heb het mijzelf al stukken positiever, makkelijker en simpeler gemaakt de afgelopen tijd. Maar ik merk dat ik het eigenlijk nog simpeler wil. Tuurlijk, soms ben je er eventjes mee bezig maar het levert je altijd wat op. Iedere stap in je leven, hoe slecht die ook uitpakt, levert je iets op. Als je het maar wil zien. Ook ellendige dingenen leveren je iets op. Niet alleen iets negatiefs, maar als je het wil leren zien is er ook altijd iets positiefs aan.

Michael zal mij waarschijnlijk willen vertellen dat door te schrijven dat ik teveel doe en te weinig tijd heb, ik de voedingsbodem maak waardoor dat zo zal zijn. Een soort van self-fullfilling-profecy dus. Dat gaat niet altijd op. Ik concretiseer dat ergens een issue ligt waar ik iets mee kan gaan doen. Ik begrijp wel hoe hij dat bedoelt, want ik weet dat het zo kan werken. IIk heb het ook aan den lijve ondervonden! Ik merk dat ik het simpeler wil. Daarmee wil ik niet zeggen dat mijn leven dus erg ingewikkeld is. Ik ervaar wel dat niet alles zomaar eenvoudig en simpel is. Soms is het best complex. Ik ben al een stuk simpeler geworden in een heleboel dingen in de afgelopen twee jaren. Dat bevalt me heel erg goed. Veel gedachten die bepaalden hoe mijn leven en de wereld om mij heen eruit zagen heb ik al stukje bij beetje losgelaten. Heerlijk. Je kan daar ook niet aan blijven vasthouden, want mijn leven is continue aan verandering onderhevig. Hoe kan ik dan blijven vasthouden aan de denkbeelden die ik 20 of 30 jaar geleden aangemeten heb gekregen of mijzelf heb aangemeten? Die kunnen gemakkelijk conflicten gaan geven met wie ik nu ben of wil zijn! Ik zal ze dus loslaten en vervangen door gedachten en gedrag zoals die op dit moment bij mij passen.  Dat betekent ook dat ik bepaalde rollen die ik heb loslaat. In de loop van mijn leven heb ik heel veel rollen gehad die in bepaalde fasen van mijn leven bij mij pasten, maar nu niet meer. Er zijn vele nieuwe rollen bijgekomen. Teveel rollen is niet handig, zeker als ze conflicteren met wie ik nu ben of wil zijn. Dan moeten die petten dus af! Ik ben huisman, vader, echtgenoot, hobbykok, wijnliefhebber en bourgondier, muziekliefhebber, reiziger, mountaineer, praktijkhouder, boekhouder, fysiotherapeut, zorg- en hulpverlener, collega, werkgever, klusjesman, zoon, schoonzoon, broer, vriend, de aardige-vent, de zorgzame, de vredelievende, de keurig nette, de fantaseerder, etcetera etcetera.

 

"Met mijn (onzichtbare-) petten van wereldreiziger, avonturier, stoere bergbeklimmer, ontzettend trotse vader, liefhebbend maatje/vriend/echtgenoot, natuurgenieter, zoeker naar uitersten"

Als ik er nog even over nadenk zijn er nog veel meer rollen die ik hebt. Gelukkig niet allemaal tegelijk. Ik wil alleen nog de rollen vertolken zoals die op dit moment en in een bepaalde situatie bij mij passen. Makkelijk gezegd, nu nog doen.

Ik heb heel wat petten gespaard en ga alleen nog die dragen die het beste bij me passen. Dat maakt het een stuk simpeler.

"Met mijn papa-pet op"

Ik wil graag een aantal mensen uitnodigen te reageren. Het hoeft geen reactie te zijn op dit stukje. Je mag iets persoonlijks over jezelf vertellen, wat je maar wil. Een aantal mensen die ik graag mag kan een mailtje verwachten binnenkort.

Emile

Waar ben ik?

Fantastisch! Ik ga weer bijna naar Scotland, op 07 februari wel te verstaan. Heerlijk! Een paar dagen wintersurvivelen. The Cairngorms. Van de zes hikes die we gemaakt hebben voor de derde keer met de club naar dit gebied, tweede keer voor mij. De laatste keer zat ik in New Zealand, 4 weken van de bijna 4,5 maanden reizen met mijn gezin. Dit wordt weer een lekker grote-jongens avontuur www.winterhiking.nl . Drie weekjes geleden een bijeenkomst gehad met 7 van de 8 mannen. Gezellig was het weer, sommigen van ons zien elkaar maar 2 keer per jaar. Tijdens dit avontuur en tijdens de voorbereiding ervan. Onderbroekenlol, lekkere whisky maar ook serieus gewouwel. Ik zat weer eens op de preekstoel over allerlei psychologisch gedoe. Het leuke is dat ik een aantal van deze mannen toch wel weer wist te prikkelen. 'Jij zit gewoon in een midlifecrisis' wierp iemand in mijn schoot die niet ontkende dat hij er zelf tot aan zijn oren in zat. Veertig jaar is hij, word ik volgend jaar ook. Maar een midlifecrisis? 'Nee, ik zit aan de top van de piramide van Maslov' antwoorde ik gewiekst. Het is maar van welke invalshoek je iets wilt zien. Iedere invalshoek wordt bepaalt door hoe je in de loop van je leven hebt leren kijken naar de dingen en is daarmee zo subjectief als de pest. Je kunt het ook manipuleren, misschien wel tegen beter weten in. Ik heb niet het gevoel dat ik in een crisis zit. Eigenlijk besef ik me dat ik gewoon alles wel heb. Mijn basisbehoeften zijn nagenoeg volledig bevredigd (behalve die van de sex dan, oeioei!). Wat kan ik mij meer wensen dan datgene dat ik al heb? Ik ben gezond, heb een lieve mooie vrouw en heb twee geweldige zonen. Ik woon (vind ik zelf) prachtig, luxe en heb de ruimte. Ook heb ik een leuke baan, met ontzettend fijne collega's. Ik kan me alles veroorloven wat ik wil....ik maak reizen naar verre oorden.... ik heb plenty sociale contacten. Ja, mijn basis is oke! Een midlifecrisis is het dus niet. Toch is er iets, maar wat is dat toch? Ik ben dus zeker niet ontevreden met mijn leven, ik ben tevreden en vind dat ik genoeg heb, het zit 'm beslist niet in meer materialisme en meer willen hebben. Dat maakt beslist niet gelukkiger, het is wel handig en leuk als je het hebt.... maar alleen als je lekker in je vel zit! De laatste tijd merk ik juist dat het loslaten van materialisme en het niet meer vasthouden aan oude denkbeelden, waarden en normen me veel rust geeft. Soms hoort daarbij ook het accepteren van veranderingen in je sociale omgeving. Ik laat bewust oude vriendschappen die me niet meer zoveel doen los. Dat mag zo zijn, en als je dat accepteert hoef je je er ook niet rot om te voelen. En al helemaal niet verantwoordelijkheidsgevoel voor wat het met de ander doet. Wij hebben altijd een enorm druk sociaal leven gehad. Heel leuk, maar we verloren onszelf en wisten soms niet meer wie en waar we zelf waren. Ik merk dat dat een real issue of importance is. Weten wie en waar je bent. Bij ons gaat dat in samenhang met tijd. Jezelf en elkaar verliezen in al die activiteiten en daardoor ook te weinig real time over hebben. Tijd heb ik echt te weinig. Deze week kreeg ik weer de 'psychologie' binnen met daarin een artikel over het versimpelen van je leven. Daar herkende ik wel veel in. Ook daar kwam het issue tijd naar voren. Ik schreef al eerder items waar tijd ertoe deed... ik heb vaak het gevoel dat tijd als zand door mijn vingers glijdt. Doordat we soms echt veel te veel doen, zijn we regelmatig moe. Om maar zoveel mogelijk te kunnen doen gaan we vaak te laat naar bed. Op een gegeven moment ben je natuurlijk echt oververmoeid, ga je steeds minder effectief met je tijd om en wordt het van kwaad tot erger. Af en toe denk ik van andere mensen hoe het mogelijk is dat ze zoveel doen. Ik merk dat er soms ook wel mensen zijn die dat van mij zeggen. Dat zegt dan weer genoeg. We doen dus teveel. Ik ben gewoon toe aan tijd voor mezelf en mijn gezin, aan rust en verdieping, bezinning, geinspireerder leven, spiritualiteit, dichter bij mijzelf komen. 

Emile op de top van de Mount Carn Eilrig, Cairngorms, Scotland. Overal op aarde leggen bergbeklimmers en reizigers stenen als bewegwijzering, of als ritueel om te laten weten dat je er bent geweest.

Waar ben ik dan? Ben ik dus gewoon de top al aan het beklimmen!?

Emile

Tikkie, jij bent 'm.

Ik ben ge'tagged'. Ge'tagged' door HenkJan. Ik kende het niet. Het is zoiets als tikkertje of krijgertje spelen op het internet waarbij je iemand probeert te 'tikken'. In dit geval ben ik een van vijf die ge'tagged' is om 5 dingen over mezelf te schrijven die de meeste mensen niet van me weten. Dat is nogal iets. Juist nu ik zo bezig ben de diepte in te gaan. Ik kan ook niet zomaar alles publiekelijk maken toch? Mag iedereen zijn of haar kleine geheimpjes hebben? Ja dus, er is zat te vertellen, maar het zet me wel aan 't denken...Ik kies eehm, ach weet je ik begin gewoon en ik zie wel wat er komt....

1) Tijdens de studie fysiotherapie te Enschede heb ik een ontzettend leuke studententijd gehad. Ik was jong, ontmoette veel leuke nieuwe mensen, had alle tijd van de wereld en er gebeurden heel veel nieuwe dingen in mijn leven. Het is ook de tijd dat ik HenkJan heb leren kennen, fijne herinneringen heb ik daaraan. Ik heb toen een poosje samengewoond met Robert. Robert was medestudent en we huurden een klein krakkemikkig huisje in een krakkemikkige buurt. Samen met Robert heb ik een gezellige tijd gehad, veel ouwehoeren, samen koken, harde muziek luisteren en zuipen tot laat in de nacht. Heerlijke studentenavonden met veel jongelui hadden we in de Enschedese binnenstad in de 'soos' die gelegen was op de bovenverdieping van een cafe dat veel weg had van een of andere vage gore havenkroeg met een verlepte oude hoer achter de bar. "Niet bekken" hing er op een bordje boven de bar. Af en toe (niet genoeg) gebeurde dat natuurlijk toch als er leuke meisjes waren. En ondanks mijn keurige nette kak-uiterlijk stond ik af en toe op de tafels te dansen. Laat in de nacht, of liever gezegd vroeg in de ochtend fietsten we slingerend en lallend weer terug naar ons krot. Onze slaapkamers lagen tegenover elkaar en vanuit ons bed konden we elkaar om het hoekje net zien wanneer de deur openstond. Als dan 'smorgens de wekkers gingen om naar college te gaan, waren wij nog regelmatig laveloos. We keken elkaar om het hoekje aan en schudden met ons hoofd "neeeijhe" en sliepen door. Later op de dag liepen we dan gezamelijk naar de buurtwinkel, kochten dan een broodje en verwenden onszelf met een taartje. Thuis maakten we er dan iets gezelligs van met een pot stevige verse koffie, en zo ontwaakte onze dag weer eens pas om twaalf, een of twee uur 'smiddags. Voor het idee gingen we nog even naar het laatste hoor- of praktijkcollege.

2) In diezelfde tijd kwam Sylvia in mijn leven. Ze was (begrijpelijk) erg gecharmeerd van Robert en ze probeerde het geloof ik een beetje aan te pappen met hem. Sylvia was aanvankelijk in die tijd nog gebonden maar was zich erg aan 't losmaken en op zoek naar nieuwe vrijheden. Ze vond mij een vreselijke bal (en dat was ik ook) en ik vond haar een verschrikkelijk semi-alternatief type die er (net als ikzelf) niet uitzag. Sylvia huurde ook een huisje in Enschede met een medestudente. Die medestudente was nou niet echt de spontaanste en gezelligste dus kwam ze steeds vaker bij ons over de vloer. Regelmatig nam ze vriendinnen mee en hadden we heerlijke gezellige avonden. Robert en ik deden dan vaak boodschappen, kookten, schonken veel bier en wijn, kaarsjes aan en zo maakten wij het met elkaar zoals altijd gezellig. We hadden onderbroekenlol die ertoe leidde dat we soms letterlijk in onze onderbroek eindigden (helaas pas wat later zonder onderbroek, zo'n held was ik ook weer niet). Eigenlijk had ook Robert een vriendin, toen dat uitging en Sylvia haar kans schoon zag vertrok Robert uit Enschede. Helaas voor Sylvia. Toch hadden Sylvia en ik elkaar in die tijd erg leren waarderen als mens en keken we niet meer naar de uiterlijkheden die ons in elkaar niet aanstonden. Omdat studeren thuis niet zo goed ging (veel te veel gezelligheid, bier en wijn) fietsten we samen vaak naar de Universiteits-Bieb. Daar studeerden we dan tenminste nog een beetje. We gingen gezellig in de Mensa eten en daarna in het studentencafe koffiedrinken.... en koffiedrinken.... We waren altijd precies voor sluitingstijd van de bieb terug om de boeken die nog nauwelijks aangeroerd op de studietafels lagen weer terug in de tas te stoppen. Wat een heerlijke tijd! Heel langzaam gingen we steeds meer voor elkaar te voelen en wilden we steeds meer bij elkaar zijn. Ik kan me de spannende momenten van het afscheid nemen en zoenen bij de deur nog goed herinneren. Net zoals het bij elkaar in bed slapen, we stonden op springen en deden toch nog niks omdat we eigenlijk allebei nog niet echt durfden. Mooi was dat. Op een van die nachten, is de vonk echt overgeslagen na een hele avond geleuter over een onderzoek voor de 'mannenpil' waar ik zogenaamd aan mee deed. Natuurlijk was dat niet zo. Soms hebben anderen er nog steeds last van dat ik hele verhalen verzin die ik uit mijn knappe brein peuter. Ik vind dat soms gewoon leuk.

3) Na enige problemen op de Hogeschool van Enschede die nog hebben geleid tot een rechtszaak die ik volledig terecht heb gewonnen, ben ik Sylvia achterna gegaan naar Nijmegen. Daar heeft Sylvia redelijk snel een kamer gevonden in het sousterain van een fantastische oude villa in de binnenstad. Ik geloof dat we daar met zo'n 14 medestudenten woonden. Ook weer een prachtige tijd met veel feestjes, drank en sigaretten. Daar kwam ik ook HenkJan weer tegen, die woonde in die eerste tijd in Beek, later in Ubbergen. HenkJan was flink van de wap met depressieve perioden. In diezelfde periode was ik zo depressief als een deur geworden, oa naar aanleiding van het overlijden van mijn vader. Ik had regelmatig contact met HenkJan, ik heb hem altijd een hele fijne jongen gevonden. Juist als hij zijn depressieve perioden had, vonden we goed aansluiting bij elkaar en waren we voor elkaar een van de weinigen die iets konden begrijpen van hoe we ons toen voelden. Tjeezus wat was dat een tijd. Ik kan nu blij zijn (net als HenkJan) dat het me geholpen heeft om te worden wie ik nu ben. Hoewel ik er ook echt wel wat kleerscheuren aan heb overgehouden en heeft het me ook veel goeds gebracht. Toen was het echt een vreselijke tijd. Ik had het gevoel dat niemand me begreep en voelde me erg eenzaam met mijn gevoelens. Alles was kut en kloten en dissocieerde volledig. Het is zelfs zo erg geweest, dat wist alleen Sylvia (en nu dus iedereen die dit leest), dat ik een tijd lang suicidaal geweest ben. Nachten en nachten heb ik wakker gelegen en me bedacht dat het beter zou zijn als ik er een eind aan zou maken. Gelukkig is het nooit zover gekomen. Ik ben Sylvia ongelovelijk dankbaar dat ze is blijven steunen en voldoende van me heeft gehouden om bij me te blijven. Het is Sylvia geweest die me uiteindelijk naar de dokter gestuurd heeft om er iets te gaan doen.

4) Het 'kots-incident'. Eigenlijk weten al heel veel mensen het, maar het blijft een leuk verhaaltje. Grappig is het dat ik het me ook nog steeds zeer levendig kan herinneren. Heeft zeker toch indruk gemaakt. Op een van mijn avondjes uit, op het terras voor 'de Kater' in Enschede. 'De Kater' is lange tijd een van de bekendste studentencafe's geweest van Enschede. Het was een hele drukke avond, dat weet ik nog goed. Ik was met een paar vrienden wat aan het drinken en het bier was niet goed gevallen (of was het gewoon te veel?). Ik voelde plots een misselijkheid opkomen en spoedde mij richting toilet. Binnen was het druk, en wel zo druk dat ik nauwelijks door de menigte naar achteren kon komen waar de toiletten waren. Halfweg kwam de eerste golf omhoog maar ik hield mijn kaken en lippen stevig op elkaar, wat kon ik anders? Slikken maar! Dit herhaalde zich nogmaals voordat ik bij de toiletten was. Toen ik het gangetje in liep en bij de deur kwam golfde voor de derde keer de boel omhoog en mocht een gesloten mond niet meer baten. De kots spoot met krachtige stralen uit m'n neusgaten zeker een meter ver. Niet meer te houden kwam de volgende lading en moest ik alles laten gaan. En zo kotste ik het hele voorportaal van de plee onder! Heerlijk! Je kan het maar kwijt zijn.

5) De geboorte van Jasper. Wat was dat een fantastische ervaring! Toen Jasper zich aankondigde hebben Sylvia en ik een heerlijke avond gehad. We hebben ontzettend veel plezier gehad toen de vliezen 'lekkage' hadden en de eerste weeen zich aandienden. Met een schriftje en pen noteerden we de tijden en pauzes tussen de weeen en waren er helemaal vol van dat het nu toch echt ging gebeuren, de geboorte van ons eerste kindje! Sylvia deed het geweldig en we waren beiden eigenlijk heel erg ontspannen en onbevangen. Mijn lieve meisje was fantastisch. Ze heeft het zo geweldig opgevangen allemaal. De verloskundige die we op een geven moment maar eens belden zei tegen Sylvia dat het maar flut-weeen waren omdat ze nog steeds kon lachen. De weeen echter volgden elkaar in rap tempo op en waren zeer heftig. Het koppie van ons kindje 'stond' al en er was zeker 10 cm ontsluiting (heb ik zelf gevoeld). Toen we weer belden begreep de verloskundige gelukkig dat het toch wel menens was en gelukkig was ze er snel. Daarna is het allemaal heel erg rap gegaan. Jasper kwam met een enorme splash vruchtwater die het plafond en onszelf raakte. Daar lag hij dan, Sylvia mocht hem zelf oppakken. "Een jongetje!" Ik was zoo gelukkig! Ik heb zelf de navelstreng doorgeknipt. Zijn eerste geluidje klonk als engelenmuziek in mijn oren. Ik barstte in huilen uit. Ik huilde en huilde en huilde. Ik kon niet meer stoppen en ik geloof dat het wel een uur heeft geduurd. Intens diepe vreugde en geluk voelde ik en tegelijkertijd intens verdriet omdat ik dit misschien wel mooiste moment uit mijn leven niet heb kunnen delen met mijn ouders.   

*

Wat heerlijk om zo eens een reis door de tijd te maken. Ik merk dat ik zoveel prachtige herinneringen heb. Deze die ik hierboven opgeschreven heb zijn eigenlijk spontaan in me opgekomen. Maar als ik zo aan het denken ben, zijn er zoveel leuke dingen die ik aan het papier zou kunnen toevertrouwen dat ik twee levens nodig heb. Dat gevoel heb ik nu al af en toe. Ik wil veel leven en ik merk soms dat ik er de tijd niet voor kan vinden. Er zijn zoveel leuke dingen, ik kom steeds tijd te kort. Daarom doe ik van een heleboel een beetje.

Emile

Val-val-val-val-val-valkuil?

Eventjes niet geblogt. Ik wilde wel graag, ik heb zoveel om over te schrijven maar had het zo druk-druk-druk-druk.

Druk hebben we het met z'n allen. Ook ik. Ik heb het keidruk. Is dat echt wel zo? Of heb ik een druk gevoel? Nee, op het moment heb ik het erg druk. Toch? Jahoor! Ik zeg het niet meer tegen mezelf! Dat was 2 jaar geleden wel anders. Ik roep het niet meer te pas en te onpas. Geleerd van Michael. 'Je kan dat wel steeds roepen en vinden, maar dan bevestig je het steeds voor jezelf'. En daar heeft hij groot gelijk in. 'Steeds wanneer je dat denkt en zegt bevestig je dat gevoel voor jezelf en wordt het alleen maar erger'. Thanks Michael voor je vele praktische adviezen. Dus zeg ik het niet meer, dus voel ik me niet meer zo druk. Dus zucht ik niet meer, want daarmee bevestig ik immers alleen steeds dat ik er moe van ben. Niet meer doen dus. Ik heb geleerd daar andere cognities over te hebben en dat helpt goed. Irrationele cognities, niet functionele cognities, we hebben ze allemaal. Daar moeten we vanaf want het is vooral erg onhandig. Durf eens anders te kijken naar de dingen waarvan je denkt dat ze de waarheid zijn! Ze vormen slechts je eigen aangeleerde waarheid waarin je zelf bent gaan geloven. Mijn eigen waarheid. Ze is echter zo subjectief als de pest. Steeds als ik ergens aandacht of energie in stop zal het groeien! Dan ga jik het geloven! En zo is het, en niet anders....geloof ik....

Ik ben lekker bezig met het mannenwerk. Het is interessant wat daar allemaal gebeurt. Ik leer inzicht te krijgen in een aantal dingen. Bijvoorbeeld de 'Loyal Soldier'. Ken je die? Misschien ken je ze niet maar ook jij hebt er een heleboel HJ. Iedereen heeft ze. De laatste keer mannenwerk ben ik me bewuster geworden van een aantal van die zogenaamde Loyal Soldiers. Het zijn een soort constructen waarmee je onbewust werkt. Of je het nu wilt of niet, ze liggen steeds op de loer. Een van mijn LS is het zorgzaam zijn voor anderen. Vroeger thuis geleerd door allerlei redenen. Met name vanwege mijn moeder, die zoals je weet parkinson had. Dus was ik steeds aardig en zorgzaam thuis en ging ik conflicten uit de weg. De situatie was toch al moeilijk. En ging ik dus niet echt mijn eigen weg. Ik doe het nog steeds, zorgzaam zijn, geen conflicten aangaan etc.. En meestal wil ik het ook echt wel zorgzaam zijn, vooral thuis voor mijn lieve jongens en meisje. Maar soms kan het ook ten koste gaan van jezelf. Mijn vader was mijn voorbeeld. Hij was een heel erg lieve, zachtaardige en zorgzame vader. Een hele lieve fijne man. Maar hij stapte steeds in de valkuil (LS) om te zorgen en zichzelf weg te cijferen. Een mooie eigenschap om zo lief te zijn, onvoorwaardelijk was hij! Maar soms ook een enorme valkuil. Gegraven door de loyal soldiers. Ik zal je een artikel mailen wat ik gekregen heb van Joop de Vette. Hij is huisarts in Wijchen en mentor (als ik hem zo mag noemen) van de mannenwerkgroep. Ik ken hem niet zo goed, maar hij is wel een interessante man. Er gebeurt daar nog veel meer. Ik vertel je er wel eens over op een van onze heerlijke avondjes samen.

'sAvonds internetten, wijntje erbij.... verslaving of valkuil?

Er ligt direct voor mijn voeten steeds zo'n grote vette valkuil. Ik moet er wel intrappen, zo groot is ie! Een van mijn grootste valkuilen is dat ik zo veel wil doen. Ook heel veel leuke dingen. Wat heerlijk is, is dat Syl me heel veel ruimte geeft. Ik zie nu in dat de ruimte die ik eerder nooit nam (en waar ik ook vaak last van had) gecreeerd was door een (of meerdere) van mijn LS. Het voelt heerlijk dat ik die vrijheid heb leren nemen! En Syl die steunt me daarin. Ik heb een fantastische vrouw! Ik ben de laatste weken veel weg geweest. Veel avonden, verplichtingen maar ook hele leuke sociale dingen. Soms lange dagen op cursus in het UMC Amsterdam. Psychsomatiek, niet zomaar een keuze zoals je zal begrijpen. Ik kom er nog wel eens op terug. Maar ook het concert van Muse afgelopen dinsdag! Tjeemig HJ wat was dat kicken zeg! Heerlijk volledig uit m'n dak gegaan! Wat een concert zeg. Breaking out! Het past volledig in mijn proces om eens naar zo'n snoeihard concert te gaan! Het gewoon te doen en volledig op te gaan in de overdonderende golven van auditief en visueel geweld! Heerlijk! Binnenkort spelen ze ook nog in Dusseldorf. En wat denk je? Ik heb m'n broer Andre, een enthousiast concertganger, geprikkeld met m'n wilde verhalen en hij gaat kaartjes kopen! En ik ga lekker nog een keertje mee! Verrukkelijk! Gevolg is; weer een late avond. En daar heb ik er al zoveel van gehad de afgelopen weken tot maanden. Wij gaan structureel te laat naar bed. Veel te laat. Als we er voor twaalven in liggen ben ik al redelijk gelukkig. Maar het is vaak wel tegen 1 uur. Maar het is zelfs wel na 2 en zelfs na 3 uur geweest. En dat is niet handig als je om half 7 d'r weer uit moet. Wat is dat toch? Ik heb iedere dag 3 uur tijd tekort om dingen te doen en 4 uur tekort om te slapen. Bijna iedere avond herhaalt het ritueel zich. Wij hebben weinig echte tijd voor elkaar gehad de laatste tijd en dan is het af en toe heerlijk wanneer we een heel rustig keuvel-avondje samen hebben. De jongens in bed. Wijntje erbij. 'Oeps, is het alweer half 1' ? En zo gaat dat steeds opnieuw. In ieder geval zijn we wel consequent! Helaas lopen we beiden daardoor wel op ons tandvlees. Ik doe er wel wat aan hoor. Ik doe het iets rustiger op m'n werk. Ik laat lekker wat zaken liggen en laat de boel de boel. Toch kan het zo niet doorgaan en zullen we straks een keertje het heel rustig aan gaan doen. Een aantal avonden vroeg naar bed om bij te slapen. Daarna zullen we weer in onze valkuil stappen, want  zo zijn we dat gewend te doen!

Emile

Laat me

'Ik heb eens zin om te janken'. HJ, jij hebt wat met muziek en emoties. Ik heb dat zeker ook. Niet speciaal in de auto eigenlijk, zoals jij met stille getuigen om je heen in de file de momenten kiest om gewoon je emoties op te zoeken. Mooi! Tijden heb ik die emoties ook opgezocht, met name in de periode na het overlijden van mijn vader. Oh wat heb ik toen muziek kunnen gebruiken om emoties op te roepen en een plek te geven. Ook nu nog, zei het niet meer met diezelfde emoties, houd ik ontzettend van muziek. Ik merk dat mijn interesse erg verandert. Was ik eerder nog erg liefhebber van verschillende klassieke stromingen en jazz (niet zo'n grote liefhebber als jij overigens), heb ik nu zeker steeds meer voorliefde voor het ruigere werk. Muziek doet me veel en ik heb bijna nooit echte stiltemomenten. Vaak zoek ik mijn muziek uit passend bij de stemming van het moment. Ik houd nog steeds van klassiek, jazz, blues, nederpop, heavy rock (metal voor mijn part), maar ook zuid-amerikaans en wat dacht je van portugese fado, of misschien joodse klezmer. Heerlijk, leven zit er in muziek, in al haar facetten! Emoties! Aankomende dinsdag ga ik met Anton, een goede vriend van me, naar Muse. Echt enorm kicken. Vooral ook omdat het zo spontaan ontstaan is. We hadden laatst een gezellig avondje bij elkaar, Muse snoeihard op de cd. Overgenomen van mijn supercollega Paul. Ook een hele fijne vent, lieve warme jongen. Eigenlijk ook een soort vriend, maar omdat ik ook zijn werkgever ben, weet ik soms nog niet goed hoe daarmee om te gaan. Maar het voelt heel goed, ik wil graag ook prive wel eens de relatie uitbouwen maar weet nog niet goed hoe. Gewoon doen waarschijnlijk. Anton en ik, genietend van wijn en Muse, kwamen pratend op het aankomend uitverkochte concert en besloten op het internet kaarten te zoeken! Geweldig, een paar dagen later had Anton 2 kaarten voor een goede prijs! Jasper en Matthijs vinden Muse ook kicken. Samen dansen Sylvia en ik met ze in de kamer. Dan willen ze dat we hen oppakken en op ze raggen alsof ze een gitaar zijn! Heerlijk. Goh, wat is dat toch leuk. Ik heb twee geweldige zonen!

Dansen in de kamer op 'Muse'

Ik ben aan het downloaden. Ramses Shaffy. Geprikkeld door jouw berichtjes, jouw emoties. Ik schreef dat ik al veel eerder door hem en ook Liesbeth List geraakt ben. Nooit wat mee gedaan, zoals ik met meer dingen niet heb gedaan. Nu, zondag ochtend, streamt de zoveelste download. Prachtig. Het zijn volgens mij erg bijzondere mensen. In ieder geval hun muziek. Ik herinner me ongeveer een jaartje geleden dat muziekgala ter ere van Shaffy, tjeemig, met al die liedvertolkingen door medeartiesten, fantastisch. Ik download en luister, ik ga ze lekker branden. 'Vivre' was het nummer dat mij enige tijd geleden geraakt heeft en dat ik altijd knetterhard door de speakers liet knallen.......eenvoudig en veelzeggend.....

'Vrijheid' !

'Laat me' !

Emile

Eigenlijk is geluk een eitje

Tuurlijk. Het is zo simpel als wat. Eigenlijk is geluk een eitje. Het is zo simpel als wat zelfs! En het meest interessante van alles is dat dat geluk voor een groot deel zit in in datgene waar ik het minste aandacht aan besteed.

Je hebt gelijk HJ. Wanneer ik praat en schrijf doe ik dat vaak met 'we' en 'je'. Terecht merk je dat op. Het is een van de issues die ik vaker met mijn collega Michael heb besproken, of liever gezegd, hij met mij! Michael is wat dat betreft ook een soort mentor voor me, maar dan 'en passant' en tussendoor in de wandelgangen. Hoewel het nog niet is voorgekomen zou ik met hem ook wel eens een uitgebreide avond kunnen filosoferen over dit soort zaken. Tijdens de avonden van het 'mannenwerk' is dit ook steeds ter sprake gekomen. Iedereen heeft de neiging om dingen die hen persoonlijk aangaan te veralgemeniseren. Ook ik doe dat. Maar aan de andere kant, soms bedoel ik het ook echt zo. Ik praat immers niet vaak over auto's, de tuin van de buren, en doe steeds minder aan achterklap. In die zin probeer ik me steeds meer op mijzelf te richten. Het is echter allemaal een leerproces, omdat ik het lange tijd ook anders hebt gedaan. In dat leerproces heb ik onder andere leren loslaten. En wat is dat heerlijk zeg! Wat een vrijheid! Aanvankelijk heb ik vooral cognities beinvloed en veranderd en heb ik NLP (Neuro Linguistisch Programmeren) op mijzelf toegepast. Het duurt even, maar het resultaat is echt verrijkend. Evenals jouw tip enkele maanden geleden. 'Vind maar eens ergens iets niet van'. Tjeemig wat een ruimte geeft dat. We (en dat bedoel ik in algemene zin) vinden nogal wat met z'n allen. En ik ook. Er zijn zoveel sociaalmaatschappelijke redenen waarom we verondersteld worden ergens iets van te vinden. Een mening over iets te hebben. Hou toch op! Ik vind steeds minder en dat is heerlijk. Het is ook een soort loslaten. Het hele gebeuren rondom de verkiezingen bijvoorbeeld, het is de eerste keer dat ik er nauwelijks iets van gevolgd heb of er iets van gevonden heb. Ik confronteer mensen er wel eens mee. Ook op mijn werk. Ik merk met hoeveel woede of onmacht mensen over politieke en maatschappelijke issues spreken en hun mening geven over wat dan ook. Wat een bak energie komt er dan soms los. Het gaat bijna altijd over zaken die buiten onszelf liggen. Wat je daar niet zoal mee kan doen zeg? In jezelf stoppen bijvoorbeeld. Wat dat betreft stop ik steeds meer energie in mijzelf. Aan de andere kant merk ik ook wel eens dat door zo gemakkelijk zo veel los te laten, ik misschien wel eens ongeintersseerd of gevoelloos over zou kunnen komen. Daar kom ik dan wel eens mee in strijd.

En waar besteden we eigenlijk de meeste aandacht aan? (algemeen bedoeld) Aan onze dromen niet. Aan de dingen die we echt graag zouden doen ook niet. En aan de dingen/mensen waarvan we echt heel veel van houden te weinig. Je schreef zelf op je persoonlijke weblog ook eens iets over de grote verschillen in onze maatschappij. Verschillen tussen mensen die geinspireerd leven en naar hun hart luisteren en de mensen die iedere dag de uren van de klok wegtikkend nietsdoend de dag door-'kruipen'.

Een poos terug was ik eens op een congres. Er was een gastspreker en ik zal zijn verhaal en les nooit vergeten! Het was een man van begin vijftig. Hij had een groot en goedlopend adviesbureau met zo'n 80 mensen in dienst. Hij was miljonair! Hij kon zich alles veroorloven! Kocht alles wat hij wilde.... maar was doodongelukkig. Hij stopte al zijn energie in dingen waarvan hij dacht dat hij daarmee zijn geluk kon kopen. Sociaalmaatschappelijk en cultureel werkt dat helaas ook nog eens zo. We leren als kind niet dat we gelukkig worden door ons hart te volgen. Nee, we leren dat we gelukkig worden als we in de maat lopen. Doen wat van ons verwacht wordt en ons netjes en keurig gedragen. Goede cijfers halen op school en een studie doen die leidt tot het verkrijgen van een goede baan. Het liefst met een goed salaris en een beetje aanzien. Zodat je een mooi huis kan kopen waar je keurig netjes kan gaan wonen met je gezin. Iedere avond kijkend naar praatprogramma's en soaps. Een keurig onderhouden tuintje en in de zomer twee weken naar een vakantiepark. Nadat hij voor de zoveelste keer overwerkt thuis was gekomen in zijn prachtige grote villa brak er iets in hem. Hij was niet gelukkig te krijgen hoeveel hij zich er ook voor inspande. Hij kwam tot het besef dat hij zijn energie jaren en jaren in de verkeerde dingen had gestoken en dat hij nooit zijn hart had gevolgd en zijn dromen had geleefd. Ook al dacht hij dat hij dat wel deed! Al zijn geld en mooie spullen maakte dat hij eerder bang werd om er iets van te verliezen dan dat hij ervan kon genieten. Dus besloot hij nog meer energie te steken in het behoud en de groei van zijn materiele schatten. Tevergeefs. Hij gooide het roer om, verkocht de hele handel en ging wonen in een eenvoudig boerderijtje op het platteland. Voorzag in zijn eigen behoefte door fruit en groente te telen en hield er een paar beesten bij. Om wat bij te verdienen werd hij adviseur en gaf hij spreekbeurten. Zijn fortuin stond ergens op een rekening en had hij sindsdien niet meer aangeroerd. Hij was nog nooit zo gelukkig geweest door zo eenvoudig te leven. Eigenlijk had hij altijd al een beetje willen 'boeren', maar hij had het nooit gedaan. Hij vroeg aan de zaal waar zeker 200 mensen aanwezig waren; 'zonder na te denken, het eerste wat in je opkomt; wat zou je het allerliefste willen doen in je leven'? Toen hij later vroeg om op te staan als je ook datgene deed waaraan je had gedacht stonden er slechts 2 of 3 op. Bij navraag bleken ze in de praktijk toch eigenlijk ook niet te doen wat ze echt het allerliefste wilden. Een engelse schrijfster waarvan ik de naam even kwijt ben, heeft een aardig gedichtje geschreven dat ook precies daarover gaat. We stoppen onze dromen in een doosje. We doen er een slot op en stoppen het diep weg in een lade. Af en toe, eens of twee keer per jaar kijken we eens in het doosje om te kijken of de droom er nog is. Jahoor, hij is er nog. Slot d'r snel weer op! Vervolgens stoppen we veel van onze energie weer in andere zaken.

Ik stop steeds meer energie in zaken waarvan ik denk dat ze me helpen dichter bij dat geluk te komen. De ommekeer is bij mij zo'n 2 jaar geleden gekomen nadat ik sinds de overname van de praktijk zo ongeveer 2 keer per jaar bijna overwerkt was en verscheurd raakte tussen de praktijk en mijn gezin. Nu probeer ik daarmee beter in ballans te komen. Refererend aan jouw reactie op mijn vorige stukje realiseer ik me dat dit inderdaad een soort therapie is. En dat is prima. Het werkt zoals ik eerder reeds zei verslavend. Je hoeft dit ook niet allemaal te lezen als je niet wil. Ik merk dat ik het eigenlijk voor mijzelf doe. Jouw aanwezigheid op deze blog is absoluut een stimulerende en motiverende factor. We zitten op een zelfde lijn in het zoeken naar meer innerlijk geluk en naar de psychologie die daar achter zit. We voelen elkaar daarin denk ik goed aan en ik voel me erg met je verbonden. Ik heb al veel van je geleerd en hoop nog veel meer van je te leren, maar met dit soort activiteiten houd ik mijzelf een spiegel voor en leer ik dus veel van mij zelf.

En met al dit geneuzel en gefilosofeer wil ik het vinden van geluk niet allemaal ingewikkeld en zwaar maken. Nee, ik vind het juist ongelovelijk interessant om inzicht te krijgen in hoe de dingen werken! En dat geluk? Ik merk dat ik door zoveel mogelijk los te laten alles gemakkelijker en eenvoudiger word. Door me minder te richten op materiele zaken maar meer te richten op ervaringen kom ik dichter bij mijn gevoel. Het zit 'm in de eenvoudigste en kleinste dingen. In het volgen van je hart en je dromen. Het genieten van de zon op je huid, de wind door je haren en de geur van het bos. Door niet teveel te denken aan gisteren en niet te ver vooruit denken maar door te leven in het moment. Heerlijk! Eigenlijk is het inderdaad ook zo heel erg eenvoudig.

Eigenlijk is geluk een eitje. Bijvoorbeeld na het eten nog even een spelletje doen met z'n viertjes.

Emile