Zo, daar ben ik dan weer. Eventjes geleden alweer, een aantal weken. Ik ben eventjes wat minder bezig geweest met psychologiseren en filosoferen over mijn leven. Nu ben ik dan toch weer even terug. Wat heb ik al die weken dan gedaan? Aan de ene kant ben ik een beetje verdoofd geweest om me al te veel te verdiepen in de psychologie en de filosofie achter de dingen van mijn leven en des levens. Hoewel ik me er nog steeds enorm voor interesseer. Verder heb ik ook genoten. Ik heb het leven genomen zoals het is, zoals het zich aandiende. Dat is lekker, maar het gaat minder diep. Ik wil ook niet altijd mind-full zijn. Ik merk dat dat soms ook wel wat zwaar kan worden, daar wil ik voor oppassen. Ik ben wel even een poosje heel erg druk geweest met van alles en nog wat. Het leek wel alsof ik in een keer heel veel wilde haren had, door van alles en nog wat geinspireerd en ik ging overal en nergens heen. Zat avonden tot in de nacht achter de computer te 'googelen'. Op andere avonden was ik op pad, af en maar toe was ik rustig thuis om te niksen. Ik heb weer behoefte aan niksen, en tegelijkertijd heb ik er behoefte aan op erop uit te vliegen. Vrienden als HenkJan weer eens opzoeken bijvoorbeeld. Dat is alweer een poosje geleden jongen, ik stuur je gelijk een mailtje straks. Op de praktijk gaat het prima, ik werk lekker en ben zo blij met mijn collega's. We maken veel lol met elkaar en er is zo'n heerlijke layed back sfeer. Hoewel het flink wat rustiger is op het moment loopt het wel voldoende door. Helaas betekent het wel voor een tijdelijke collega dat er voor haar geen werk meer is nu. Een belangrijk issue waar ik wel steeds tegenaan loop is de praktijkadministratie. Helaas loop ik maar steeds achter de feiten aan. Dat heeft financieel-economische consequenties. In de eerste jaren heb ik daarover enorm veel stress gehad, nu kan ik het wat beter loslaten en probeer ik de consequenties te accepteren. Dat geeft veel rust.
Ik heb trouwens een paar weken een andere auto gekocht. Wat een vette bak! Een Audi A6 Avant. Metallic zwart (chique hoor!). Automaat, oh wat heerlijk luxe en relaxed zeg. 2.4V6 met 175pk, als je het gaspedaal diep intrapt krijg je hetzelfde gevoel als in een jumbojet. Je wordt op een heerlijke manier in je stoel gedrukt, met op de achtergrond de prachtige zware grom van de V6. Wat een genot zeg. Mijn mondhoeken zijn helemaal uitgescheurd want ik zit steeds met een glimlach van oor tot oor achter het stuur. Uitkijkend over die grote donkere neus voor me schrijd hij voort.... heerlijk!
We denken vaak terug aan onze grote reis. Die vrijheid, verre oorden en andere culturen. Wat een heerlijke herinneringen. We hebben weer een aantal schitterende foto's via snapfish laten vergroten. Fantastisch! Ik hang er een paar op de praktijk. Kan ik lekker iedere dag naar kijken! Ik merk dat als ik er met anderen over praat weer vol van kan worden.
Ik ben net enkele weken terug uit Schotland. Wat een geweldig avontuur had moeten worden is door extreem slechte weersomstandigheden een dramatisch avontuur geworden. Op www.winterhiking.nl is onder Cairngorms 2007 een uitgebreid verslag te lezen. Tevens zijn er enkele foto's gepubliceerd.
indrukwekkende desolate arctische sfeer

boven op de top van de Cairn Breariach
Het heeft me erg geraakt. Om bovenop de Cairn Breariach 2 nachten en dagen onder extreme omstandigheden te overleven heeft me nog dagen beziggehouden. Het heeft me enorm geraakt om angst voor mijn leven te hebben. Ik heb zeer sterk het gevoel gehad dat we mogelijk in het verkeerde scenario zaten. Het scenario waarvan je af en toe de verhalen in de krant leest. Bergwandelaars die omkomen doordat ze zijn overvallen in de bergen door extreme omstandigheden. Het was een verschrikkelijke ervaring. Om te denken en het gevoel te hebben dat ik de kinderen misschien niet meer terug zou zien. De gedachte dat Sylvia en de jongens hun vader en echtgenoot zouden kunnen verliezen. Dat is een heel akelige emotie. Ik heb me enkele momenten heel verloren gevoeld. En minuten heb ik gedacht, 'dit gaat verkeerd, is dit het nou?, overkomt ons dit?'. Het was op een helling, nagenoeg op de top, dat we daar ongeveer een uur machteloos hebben gezeten. 'Wat nu te doen?'. Het zicht was soms amper 5 tot 10 meter, complete white out gedurende uren en uren. Windchill van -20 graden. De eerste onderkoelingsverschijnselen. Gevoel van uitputting. Windkracht 11 op zijn minst. Lopen was soms nauwelijks mogelijk, we werden iedere zoveel meter tegen de grond geblazen en de storm bulderde zo dat praten met elkaar nauwelijks mogelijk was. Het was een hachelijk avontuur. Ik heb gevoeld wat overleven is onder de dreiging van de kracht der natuur. Het was een arctische ervaring. Onder begeleiding van The Cairn Gorms Mountain Rescue Service hebben we het gehaald. "I think we're gonna live Jim" is de quote geworden van deze trip. Toch daagt dit ruige gebergte van de Cairn Gorms (die in "the Scotsman" al the Killer Gorms worden genoemd) ons weer uit. 'We kunnen ook naar de Voghezen gaan'? Nu, enkele weken later, hebben we een hele fijne bijeenkomst gehad met de mounteneers. We hebben heerlijke curry's gemaakt, samen gegeten, geweldige whisky's gedronken en verhalen en ervaringen gedeeld. Het was mooi. De emoties zijn deels afgevlakt en het is een bijzonder verhaal aan het worden. Volgend jaar gaan we weer, dat kan niet missen.
een kijkje in de keueken van kamp 2

Emile in zijn element tijdens winterhiking, tijd om even uit te rusten
Een week geleden heb ik ook een enerverende ervaring gehad. Voor mijn neus zakte een zwaarlijvige oudere man in elkaar. Binnen enkele tellen liep hij grouw-blauw aan een hapte hij als een vis op het droge ('gaspen'). Hartstilstand. In een flits heb ik 112 laten bellen en ben ik gestart met reanimatie. Het ging in een roes. Ik handelde direct en accuraat. Na enkele minuten kwam er toevallig nog een huisarts aan met wie ik samen ben doorgegaan totdat de ambulances er waren. Ik heb nog bijna een uur geassisteerd, oa met infuuszakken en dergelijke. Altijd heb ik gezegd dat ik hoopte nooit voor zoiets zou komen te staan, ook weer na mijn laatste cursus bedrijfshulpverlening. Nu ben ik toch ook blij dat ik het een keer heb meegemaakt. De goede man heeft het niet gehaald. De kans op overleven is zeer klein. Toch ben ik gepast trots op mezelf! Ik heb het heel goed gedaan!
Ik ben trots. Ik ben trots op wie ik ben. Ik ben trots op wat ik doe. Ik ben trots op mijn gezin. Ik ben best een hele fijne leuke vent (niet altijd hoor, maar zo gemiddeld genomen voel ik dat zo). Ik ben zo blij dat ik de kansen heb gekregen en gecreeerd om veel leuke en interessante en avontuurlijk dingen te doen. Ik heb al best veel van de wereld gezien en uitersten opgezocht. Ik heb veel vrienden gehad, in allerlei fasen van mijn leven. Ik heb lang van de vrijheid genoten van het studentenleven. Wat een heerlijke tijden! Af en toe zijn we nog steeds net studenten (zeker volgens mijn schoonouders). We maken het veelal veel te laat, hebben veel gezellige sociale avondjes en zuipen wijn die we in plaats van per fles per doos kopen. Ik heb veel met Sylvia bereikt. Ondanks de zware beginjaren van de praktijk, biedt de praktijk ons nu toch ook veel vrijheid en flexibiliteit. Dat komt ons gezin ook ten goede. Ik ben best een begenadigd hobby-kok en ik vind het fijn dat ik dat samen met Sylvia en vele anderen kan delen. Ik hou van heel veel dingen die het leven bied.
Ja, het is best heerlijk om Emile te zijn.