En dan ineens - als ik net na het eten Tchaikovsky op zet - begint Kiki weer te dansen. (Misschien is voor het eten beter, want in bed kwam alles er weer uit.)
De eerste tekenen van verenigingsleven doet zijn intrede in ons gezin: Kiki's dansles. Vanochtend om 10:00 uur voor de derde keer. Waar ze de eerste keer (toen we veel te vroeg waren, en alleen in de dansruimte) in haar eentje voorafgaand aan de dansles heen en weer langs de spiegels sprong, maar zich tijdens de dansles niet verroerde en alles gadesloeg, is deze derde keer het moment aangebroken om zich los te werken van de aanwezige ouder. Ik, in dit geval, vorige week Monique.
Opvallend is dat ze liever niet te veel in de groep bezig is, maar graag in de ruimte aan de rand haar (vaak eigen) ding doet.