Fietsen met Kiki

Ik fietste gisteren met Kiki voorop door de bossen. Nadat we een kwartier niets tegen elkaar hadden gezegd, ik haar soms een kusje op haar kruin gaf, en zij rondkeek naar de bomen, keek ze ineens achterom naar boven en zei: 'papa'. En even later legde ze haar rechterhandje op die van mij.

Ik fietste met Kiki richting de A12, maar ging bij Moscowa linksaf en reed weer in stilte met haar over deze immense begraafplaats. Kiki leek het niet te begrijpen, al die stenen, en wilde het liefst naar de fonteintjes, maar ik reed in alle rust door en zag een man met gebogen hoofd bij een graf staan.

Ik fietste door het bos richting de A12, maar na dik een half uur fietsen wilde Kiki terug. Wil je naar mama? 'Ja.' (Een heel lieve zachte 'ja'.) Op de terugweg fietsen we langs de 'onderkant' van de begraafplaats terug. Achter het hek zag ik de kleine grafsteentjes en een enkel beertje. Ik gaf Kiki een kusje op haar kruin.

Comments

[Geplaatst door: annamariaheeftgelijk]

mooi, kippenvel.

[Geplaatst door: Erna van Vondel]

Ontroerend, kwetsbaar, teder.....
Hoe je met weinig woorden veel kunt vertellen.