henkjan

Kiki danst op Touch me van The Doors

Joep speelt met een vlieg

Kiki heeft een nieuwtje voor opa en oma

25 april 2009: Joept loopt en Kiki plast op de wc

Na 13 maanden en 19 dagen is Joep zelfstandig gaan lopen. Zonder pink of wijsvingers vast te houden liep hij ineens - op het gras bij opa en oma 'visjes' - van Monique naar mijn vader. Een kleine 5 meter en zeker 12 stapjes.

25 april 2009 is de dag dat Joep ging lopen, en... niet onbelangrijker Kiki haar eerste plasje op de wc deed (nee niet op het potje, meteen op de wc).

Naar de foto's.

Powerbreak Zauchensee en Sportweek Arnhem

Op de drempel van een nieuwe week even terugblikken en genieten. Afgelopen week een heerlijk korte powerbreak (5 dagen) gehad met de familie in het Oostenrijkse Zauchensee (naar de foto's), zaterdagavond teruggekomen en vandaag, zondag een heerlijke dag in (onder andere) het Sonsbeekpark gehad (naar de foto's).

Joep 1 jaar

Joep 1 jaar!, originally uploaded by Punkmedia.nl.

6 maart. Joep is 1. En net als Kiki dit jaar op haar verjaardag is Joep ook ziekig.

Kiki danst op Tchaikovsky

En dan ineens - als ik net na het eten Tchaikovsky op zet - begint Kiki weer te dansen. (Misschien is voor het eten beter, want in bed kwam alles er weer uit.)

Kiki's dansles (op Tchaikovsky's Symphonie No. 5)

De eerste tekenen van verenigingsleven doet zijn intrede in ons gezin: Kiki's dansles. Vanochtend om 10:00 uur voor de derde keer. Waar ze de eerste keer (toen we veel te vroeg waren, en alleen in de dansruimte) in haar eentje voorafgaand aan de dansles heen en weer langs de spiegels sprong, maar zich tijdens de dansles niet verroerde en alles gadesloeg, is deze derde keer het moment aangebroken om zich los te werken van de aanwezige ouder. Ik, in dit geval, vorige week Monique.

Opvallend is dat ze liever niet te veel in de groep bezig is, maar graag in de ruimte aan de rand haar (vaak eigen) ding doet.

Jetlag en midden in de nacht dansen op Kate Bush

Ik zat begin deze week 's nachts nog veel te werken, een eigenschap geërfd van m'n vader. Het is half drie. Hoor ik ineens gedreun boven me (ik zit beneden te werken). Blijkt Kiki met Monique aan het dansen te zijn. Inmiddels lijkt de jetlag er wel uit bij Kiki en Joep, maar daar hadden we eigenlijk geen rekening mee gehouden. Dat je zelf snel over en jetlag heen kunt komen a la, maar kinderen trekken zich er weinig van aan en gaan slapen als ze slaap hebben en dansen als ze kunnen dansen.

Naar de video (YouTube laat de laatste tijd nogal veel wit vallen).

Joep: gewicht onder het gemiddelde, en toch zo flink

Was Kiki gisteren het lijdend voorwerp, vandaag was Joep aan de beurt: afspraak op het consultatiebureau (waarom niet gecombineerd zou je zeggen, dat weet ik ook niet precies, maar deze Joep-afspraak had al eerder plaats moeten hebben en dan wordt het je niet makkelijk gemaakt).

Joep is wat ziekig vandaag - hij heeft as we write net een paracetamolletje toegelaten - maar dat weerhield hem niet om zich stralend in zijn Rabo-rups badjas te verplaatsen naar de weegschaal (waar-ie voor het eerst op kan gaan zitten). Schoon aan de haak, let op: 8975 gram. En dat is onder het gemiddelde, mensen (die wij de laatste tijd tegenkwamen en Joep zo'n 'stevige jongen' vonden).

Lengte is gemiddeld voor 10 maanden (vandaag precies): 73,5 centimeter.

Verder in het gesprek met de arts, of verpleegkundige, kwam het ondergemiddelde gewicht als belangrijkste item aan de orde: hij mag mee-eten (doet ie al een maand of drie, maar oké), liever meer eten dan een extra melkfles, en... gewone halfvolle melk, ze wist het: 'Nutricia wil jullie graag laten weten dat hun poedermelk echt gedronken moet worden en wil jullie tot in lengte van dagen hun peutermelk slijten, maar dat is echt niet nodig.'

De verwarming stond weer lekker te loeien en ineens voelde ik een vermoeidheidswaas over mijn hersenpan trekken, een terugslag van mijn nachtwerk (tot half vier vrolijk een Rabobank-filmpje gemonteerd, heerlijk), gelukkig kreeg ik net op tijd een ongecontroleerde dreun op mijn neus van een jongenshandje.

Kiki: 14 kilo, bijna 1 meter, ogen en inzicht perfect

Ja, allereerst, ik hoop dat ik het leuk blijf vinden en daardoor door blijf zetten: ik wil iets meer en sneller gaan bloggen... zowel op punkmedia.nl als ook hier op mijn lifelog. Met in mijn hoofd als doelgroep opa en oma 'visjes' (inderdaad, mijn ouders).

Goed pa en ma. Kiki is vanochtend met Monique naar het consultatiebureau geweest: ze weegt een kleine 14 kilogram, is bijna een meter lang alweer, wist alle puzzeltjes van ruimtelijk inzicht foutloos op te lossen en na te doen en ook de hond, het huis en de zwaan werden door haar ogen afzonderlijk herkend. (Deze woorden zei ze wel op haar baby-achtige manier die ze soms gebruikt, en dat blijkt een vorm te zijn waarin ze niet alleen laat zien dat ze een karaktertje heeft, maar ook dat Joep en aandachtsvermindering daar de oorzaak van is: gewoon negeren is het advies. En haar duidelijk laten weten dat zij er ook nog is door 'Joep, even wachten, nou Kiki even.' Als ze dat hoort groeit haar zelfvertrouwen, schijnt.

De mailtjes van Dinie Vredeling... pareltjes

Ik krijg op onregelmatige momenten e-mails van Dinie Vredeling. Heel kort. 11 december kwam er weer een binnen, met alleen maar als begeleidende tekst: Prachtig filmpje, de YouTube-URL en Groeten van Dinie.

Wat is liefde?

Ik krijg net een e-mailtje van Dinie Vredeling, met de titel Wat is liefde? en onderstaand verhaal.

WAARGEBEURD VERHAAL

Zegt een zoon tegen zijn vader : Pap, wil je een marathon met me lopen?
De vader, die ondanks dat hij een hartaandoening heeft zegt JA.

Ze lopen een marathon samen.

Zoon vraagt : Pap wil je nog een marathon met me lopen?
Vader zegt weer ja.

Op een dag vraagt de zoon aan zijn vader 'Pap wil je de Ironman met mij doen?'. De 'Ironman' is de zwaarste triatlon die er bestaat (4 km zwemmen, 180 KM fietsen en vervolgens 42 km hardlopen).
Vader zegt weer ja.

Het verhaal klinkt nog niet erg spannend totdat je dit filmpje ziet.

En dan ineens na vijf jaar zie je Juul weer

Juul!
"Hé Henk-Jan. Jee dat is lang geleden."

Kiki speelt in het water van het Watermuseum, Monique, Joep en ik zijn net bij een tafeltje gaan zitten in de zon. Zie ik ineens Juul Olthof aan komen lopen, met haar moeder (die in Arnhem woont). Vijf jaar niet meer gezien, schat ik. Inmiddels heeft ze drie mooie jongens, Daan 9, Bram 7 en Hugo 5. Ze wonen in Woerden, Harm werkt veel in Hoofddorp en Juul is na de derde zoon gestopt als fysiotherpeut.

Naar de foto's.

En dat hoor ik vaker. Fysiotherapie, mijn eerste studiekeuze, is voor veel van mijn jaargenoten niet vol te houden. En ik kan me dat heel goed voorstellen, dag in dag uit bezig zijn met het falende bewegingsapparaat, dag in dag uit. Te horen dat Juul 'nooit meer fysiotherapie zal gaan doen' doet me beseffen dat mijn levensloop om iets anders te gaan doen duidelijk geen verkeerde ontwikkeling is geweest.

Ik ken Juul al 17 jaar, in 91 studeerde ik met haar fysiotherapie in Nijmegen. En belangrijker: zij heeft mij geïntroduceerd bij Villa Kakelbont in Ubbergen, waar ik vervolgens 8 jaar met heel veel plezier heel belangrijke jaren van mijn leven heb doorgebracht, onder meer Monique ontmoet.

Wat een geluk

Ik zit tegen een boom in de zon en heb Joep slapend op mijn schoot. Kiki danst voor ons en voor alle andere toeschouwers. Ze zwaait sierlijk met haar armen als een balletdanseres, en kijkt over haar schouder. Mensen staan en zitten op de trappen en het gras van de Steile Tuin. Helemaal onderin speelt in de mobiele muziekkapel een orkest (De ereprijs) en zingt Mieke Stemerdink van de Gigantjes 'Telkens weer' van Willeke Alberti. Zo mooi (luister maar .mp3). Ik voel me zielsgelukkig en Monique ziet 't. Ze veegt de tranen van mijn wangen en geeft me een kus.

Alleen als je alleen bent, ben je jezelf

Ik las vanochtend een stuk in NRC Next, katern ZIN, over wie nu eigenlijk diegene is die je wordt als je in een groep met vreemden komt te staan. Dan ben je namelijk niet 'jezelf'.

In een gezelschap van mensen die je niet allemaal even goed kent, gedraag je je anders dan als je met z'n vieren bent, en als je met z'n tweeën bent gedraag je je nog weer anders, en nog anders alleen. Er lijkt weleens de veronderstelling te bestaan dat je alleen het echtste bent, mensen die alleen op reis gaan, het liefst nog naar eenzame gebieden "komen zichzelf wel tegen", veel religieuze leefwijzen dringen aan op eenzaamheid, op woestijnervaringen, kluizenaarschap, stilte.

Toen ik hoorde op het 8 uur Journaal dat de laatste man uit het Nederlandse kamp van K2-beklimmers na vier dagen eenzaamheid toch nog terecht was, zei ik tegen Monique "die heeft een verhaal". Bovenop de bijna hoogste berg van de wereld 4 dagen zonder eten in de storm, alleen, stel je eens voor hoe die nachten dan zijn. Dan kom je jezelf tegen.

Wat ik ook nooit vergeten heb, en het heeft misschien geen raakvlakken met dit artikel, maar ooit las ik een heel klein artikeltje in Elsevier over vergaderen en brainstormen (ik heb er in FZ nog aandacht aan besteed). De onzin van vergaderen of brainstormen met een grote groep. Iedereen wil zijn punt maken, niemand luistert daarom naar elkaar en aan het eind gaat iedereen weer zijnsweegs zijn mail checken. In je eentje kunnen de ideeën en energiën stromen, en worden die niet geblokkeerd of afgeremd door iemand die zijn punt wil maken.

Ik hou niet zo van groepen. Ik ben graag alleen met Monique.

Het hagelt het hagelt (putjes in de motorkap)

En ineens begon het ontzettend hard te hagelen.

Fietsen met Kiki

Ik fietste gisteren met Kiki voorop door de bossen. Nadat we een kwartier niets tegen elkaar hadden gezegd, ik haar soms een kusje op haar kruin gaf, en zij rondkeek naar de bomen, keek ze ineens achterom naar boven en zei: 'papa'. En even later legde ze haar rechterhandje op die van mij.

Ik fietste met Kiki richting de A12, maar ging bij Moscowa linksaf en reed weer in stilte met haar over deze immense begraafplaats. Kiki leek het niet te begrijpen, al die stenen, en wilde het liefst naar de fonteintjes, maar ik reed in alle rust door en zag een man met gebogen hoofd bij een graf staan.

Ik fietste door het bos richting de A12, maar na dik een half uur fietsen wilde Kiki terug. Wil je naar mama? 'Ja.' (Een heel lieve zachte 'ja'.) Op de terugweg fietsen we langs de 'onderkant' van de begraafplaats terug. Achter het hek zag ik de kleine grafsteentjes en een enkel beertje. Ik gaf Kiki een kusje op haar kruin.

Ik voel me vreemd

Ik voel me vreemd. En ik weet niet goed waar 't door komt.

Monique is om negen uur naar bed gegaan, Kiki ook en Joep lag iets eerder te slapen. Ik loop door een stille kamer, met de achterdeur open, met een stuk krant op de tuintafel, ik besef ineens heel helder dat dit mijn huis is, dit mijn gezin, deze tuin mijn tuin, deze hoge plafonds mijn plafonds, deze auto mijn auto, dit werk mijn werk, dit leven mijn leven. (Daar waar 'mijn' staat kan in feite ook 'ons' staan.)

Best bizar hoe vaak dit soort gedachten in me opkomen, maar vanavond was het heel puur. En het is net of ik het niet begrijp.

Bij De Heerenkamer Kappers (in Nijmegen)

Nee, het wordt eigenlijk nooit gedaan. Hoewel men telefoontjes heeft met videocamera wordt bij de kapper nooit gefilmd. Behalve natuurlijk door mij, bij mijn kapper De Heerenkamer in Nijmegen.