Bij enkele bedrijven als Effect Groep en 4net heb ik medewerkersfilmpjes gemaakt. Wel jammer dat het tot nu toe bij deze bedrijven is gebleven, maar dat kan elk moment veranderen. Het geheim: met weinig budget low profile korte eerlijke spontane filmpjes maken van het personeel van het bedrijf. Laat mij een ochtend of middag bij alle medewerkers langsgaan met mijn camera en mijn vragen en je krijgt filmpjes te zien waarin jouw medewerkers laten zien wie ze zijn. Waarvan natuurlijk de compilatiefilmpjes het leukst zijn, ook om te maken.
Huub is in topconditie, voelt zich heerlijk, en geniet van elk moment van zijn leven. "Nog twee jaar hooguit."
Huub Klompenhouwer, de man die mij ooit bij Reed Business aannam toen hij hoofdredacteur ad interim was, de man met wie ik vervolgens onvergetelijk heerlijk zes maanden lang rokend, espresso drinkend en naar de mooiste jazz luisterend heb gewerkt - 2001 was een artistiek creatief ondernemend en vooral genietend jaar, die Huub is ongeneeslijk ziek. Darmkanker.
"Als ik al mijn facturen en declaraties op een stapel leg lijkt het wel of ik twee levens heb gehad." Huub was en is een levensgenieter, voor en zeker ook na de 'fatale kerstboodschap' waarin hij te horen kreeg dat de uitzaaiingen niet te stoppen waren.
Gistermiddag na een filmklus in Rotterdam en Amsterdam, ging ik bij 'm langs in Edam. Met het zweet druipend van z'n voorhoofd liet hij me binnen. "Jezus, is het al drie uur, ik zit te klussen in mijn hok."
Oké, ik weet 't. Niet iedereen met kanker is kaal of meteen kreupel, maar zo'n energieke vent als Huub gisteren had ik ook weer niet verwacht. "Ja, de chemo slaat lekker aan, ik voel me prima. Zullen we afspreken dat we het tien minuten over mijn ziekte hebben, daarna wil ik er niets meer over horen. Dan gaan we weer genieten."
En na tien minuten onder de parasol in de tuin: "Kom we gaan even een biertje drinken bij Smit Bokkum in Volendam." Achtergrondinformatie over Smit Bokkum: dit is het legendarische paviljoenrestaurant met de lekkerste gerookte paling, met een palingrokerij waar de palingsound is ontstaan, of eigenlijk, vanwaar elke keer een pondje gerookte paling met een artiest of band (BZN, The Cats, noem ze maar op) meeging naar Joost den Draaier (die de naam palingsound hiermee verzonnen heeft).
Anyway, het was twee uur genieten, met eigenaar Jan Smit (ja zo heten er meer in Volendam) van Smit Bokkum die aanschoof om het verhaal van de palingsound uit te leggen (als hierboven beschreven, maar dan in een veel langere en vermakelijker versie) en Huub die geen spat is veranderd eigenlijk.
"Ik ging laatst naar een verjaardagsfeestje, je weet wel zo'n kringgebeuren, daar kwam ik veel te laat, men maakte zich duidelijk zorgen en toen ik om de hoek kwam keken ze me aan met een blik 'is dit Huub waar we het net de hele tijd over hadden?', ze hadden misschien al een lijk verwacht, dus ik zeg "ja ik ben wat later, kunnen jullie alvast een beetje wennen. Lachen! Ik hou daar he-le-maal niet van, dat soort feestjes. Ik stond ook al weer snel in de keuken iets te koken... lekker ontspannend."
Je krijgt sinds kort (las ik net op DutchCowboys) een mailtje van YouTube, het sterkste online merk (las ik net op Marketingfacts), dat je inbreuk hebt gemaakt op de copyrights als je bestaande muziek gebruikt onder je filmpje, muziek van rechthebbenden dus, platenmaatschappijen en andere mediabedrijven. In dat mailtje staat te lezen dat je de video kunt verwijderen, of moet accepteren dat er commercials voor, rondom of na worden gebruikt.
Met die laatste maatregel haalt Google's YouTube geld binnen waarvan een gedeelte wordt uitgedeeld aan de rechthebbende (businessparalelletje met Sellaband zie ik hier vaag).
What's in it for me? Of wat betekent dit voor mij? Volgens mij ben ik hier heel blij mee, want dit legitimeert mijn toevoeging van muziek aan mijn videobeelden in de toekomst, daar waar ik het om die copyrights in het verleden altijd heb gelaten. Als beide partijen er wat aan verdienen en ik dan de adverteerder moet accepteren, my pleasure. Iedereen blij en de wereld wordt mooier.
Ik zat net de wieg te wiegen van Joep achter, en probeerde me te
verplaatsen in Joep, in wat hij zou zien bij het heen en weer wiegen.
Als ik nou de Nokia N95 naast zijn oor leg in de filmstand krijg je een
beetje een indruk. Het is maar net hoe je naar de dingen kijkt.
Het schijnt in Amerika (bij een ongetwijfeld klein groepje) een hit te
zijn om te filmen met telefoontjes vanuit koelkasten, diepvriezers,
lades, kastjes... etcetera. Hier zijn natuurlijk erg veel variaties op
te verzinnen. Zoals liggend in het gras en kijken naar de wolken. Je
legt je telefoon op zijn ruggetje en filmt de wolken.
Ik ging net met Joep het park in, en toen ik het zo bewonderend
verwonderend naar de lentegroene blaadjes van de bomen zag kijken heb
ik ook het trucje maar eens uitgehaald. Met de bomen van Sonsbeek. From
Joep's point of view.
In opdracht van BINK heb ik vier filmpjes gemaakt voor de verkiezing van de DM man/vrouw van het jaar (er waren geen vrouwen genomineerd, maar dit is de officiële naam). Drie van de genomineerden, te weten Egbert Jan van Bel, auteur en zelfstandige marcom adviseur, Michel Schaeffer, directeur marketing bij Bol.com, Pim Betist, eigenaar van Sellaband en het jurylid Paul Petermeijer, directeur BBP (Beerens Business Press) en daarmee organisator van de TCD en alles wat daar omheen gecrossmediaald wordt.
Ik kwam gisteravond net te laat binnen bij de Winkel van Sinkel in Utrecht om mijn filmpjes op het scherm te kunnen zien, maar ik hoorde dat alles goed was te zien en te horen, en dat men om het laatst getoonde filmpje van Egbert Jan van Bel smakelijk hebben moeten (glim)lachen. Dat was precies de bedoeling.
In volgorde van vertoning hieronder de filmpjes. DM man van het jaar is trouwens Michel Schaeffer geworden, de marketingdirecteur van Bol.com, waarvan ik in de parkeergarage later op de avond nog een tweetal foto's nam. Jammer dat ik dan niet (meer) scherp genoeg ben om even een winnaarsinterview met hem te doen (ik had mijn Nokiaatje nota bene in de aanslag).
Overdag kei en keihard werken, beetje filmen, beetje monteren en dan 's avonds doen wat je wilt (en 's nachts goed slapen, ook wel eens lekker). Wat een luxe.
Dit hotel heeft het he-le-maal. Kamers echt geweldig, foyer, ruimtes allemaal prima hip en happening, zit ik nu op zoek naar eten ineens in Smoods, het restaurant a la club gedeelte van Hotel Bloom!, je komt de ruimte binnen en je merkt dat men niet alleen lekker bezig is met de muziek - er staan twee dj's gezellig plaatjes te draaien - maar ook met aroma-dingetjes, want wat ruikt het hier heerlijk.
Hier wil ik de hele avond wel zitten... dus dat lieve meisje uit de bediening 'keeps an eye on my spot and beer' zodat ik mijn MacBook, Nokia en Canon van boven kan ophalen. Om wat te bloggen, te filmen en te fotografen.
De top 100 mensen zijn in verschillende restaurants aan het eten, en ik zit op kosten van kamer 516 aan de 'gebraden zonnevis op Vlaamse wijze', het gratis water en de tweede Leffe dubbel. Ik denk dat ik hier om elf uur nog wel zit. Morgen alleen een presentatie van Ronald Naar filmen van half elf tot twaalf. Beetje uitslapen dus.
Na de (toch wel heerlijke) drukte van de twee beursdagen Evenement, tussen het gemeentehuis (Joep in het paspoort van Monique zetten) en het ophalen van de parkeervergunning (halve kilometer verderop) komen we Peregrin tegen.
Peregrin kwam ik in de nacht van 6 september op 7 september tegen na een avondje bierdrinken met Marco Derksen in Nescio, de avond dat ik besloot om voor mezelf te beginnen (dankzij Marco)... Peregrin had een vraagje. Hij had geld nodig. Voor de nachtopvang. Marco gaf 'm wat geld en ik vertelde hem over mijn enige nacht dat ik dakloos was in mijn leven. De nacht dat ik Cor de zwerver ontmoette, een kruising tussen Toon Hermans en Zwiebertje.
Anyway, ik bleef daarna een aantal maanden met Peregrin in mijn hoofd zitten, toen ik nog niet wist dat hij zo heette overigens (ik noemde 'm Jim naar Jim Morrison waar hij wel wat van had). Ik kwam 'm een paar keer tegen, gaf 'm geld (onvoorwaardelijk) en hij kocht een gitaar. Heel kort heb ik zijn levensverhaal gehoord (nota bene een aantal uren
na de geboorte van Joep, toen ik van de apotheek voor vaseline naar
boven liep).
Vandaag kwamen we Peregrin dus weer eens tegen. Het gaat 'm goed, maar hij heeft nog geen dak boven zijn hoofd. Hij is bezig met iets.
Vanmiddag had ik een video-interview met Jeroen van Douveren, managing director van Vlisco in Helmond, klant van EFFECT Groep. Vlisco is een multinational die Afrikaanse stoffen en prints maakt voor de Afrikaanse markt (opvallend vond ik wel), met hoofdkantoor en 450 medewerkers in Helmond.
Dit was weer een speedinterview waar ik er meer van wil doen. Erg prettig als iemand goed uit zijn woorden komt, maar dat gebeurt me meestal wel, ik kom binnen, krijg een hand, we lopen naar de ruimte waar we in rust en omgeven door mooie Afrikaanse kleden het interview gaan doen. Meteen. Band neemt 8 minuten op, Jeroen vraagt of hij het van tevoren nog kan zien, dus ik zeg 'kijk maar', geef 'm de hoofdtelefoon, draai het bandje terug en neus in the meantime rond in het winkelgedeelte waar we staan.
'Nou dat zag er wel prima uit.' Mooi zo.
En na een vijf minuten sta ik weer buiten. Heerlijk als het lekker loopt.
Echt supergaaf om te merken dat ik prachtige beelden heb geschoten van het rally-event en het grote feest in Kasteel Brasschaat van afgelopen vrijdag. Het mooie van zo'n hele dag filmen is dat ik ook momenten creëer waarin ik interviewtjes doe met de organisatoren van die dag, inderdaad Simon Renes, Kitty van Breukelen en Ronald Smit, maar ook heel kort met Dennis van der Geest.
Ronald Smit vond het wel gaaf om mij op het allerlaatste gedeelte van het feest buiten nog even te filmen. Over hoe ik het eigenlijk allemaal had ervaren, en wat mijn hoogtepunt van de dag was... al was het alleen maar eens om te voelen hoe dat nou is met zo'n camera en een bak licht vragen te beantwoorden.
Vandaag ook een uurtje of twee aan band gescand voor Robert de Vries van Magical Cabaret. Hij presenteerde kort geleden in de fonkelnieuwe schouwburg van Almere het zogeheten open podium. Ik heb daar de hele avond staan en zitten filmen, met erg veel leuke aanstormende talenten. Voor op de highprofile.weblog heb ik vandaag dit filmpje alvast gemonteerd, waarin Robert onder meer balletje balletje speelt met het publiek.
(Robert, binnenkort zet ik de langere versie op YouTube, Vimeo en blip.tv.)
Om 15:30 uur binnen. Melden bij de receptie, zoeken van de vergaderruimte, wachten op de koffie, camera klaarmaken, half uur voorgesprek, kwartier camera-interview, kaartjes wisselen, pasje inleveren, handen schudden en door de draaideur weer naar buiten. Om 16:30 uur richting file.
Transparantie is belangrijk. En authenticiteit, eerlijkheid en oprechtheid. Daarom deze uitleg bij dit filmpje dat ik vandaag heb gemonteerd. Ik maak met EFFECT Groep - de opdrachtgever - een afspraak om een klant van EFFECT te interviewen over de inzet en de kracht van live communicatie binnen zijn manier van zakendoen. In dit geval met Frank Ardesch die bij KPN manager trade operations is. Ik wil zo weinig mogelijk voorinformatie, en ook Frank krijgt van tevoren niet te weten wat ik ga vragen (als ik het zelf al weet). Dit doe ik om het gesprek zo echt, open of spontaan mogelijk te laten
zijn. Ik vraag dit en jij zegt dat, is niet mijn manier van interview.
(Wat vaker voorkomt dan je denkt.) Dat is wennen voor sommige mensen. (Frank vond het wel leuk.)
Voorbereiding is belangrijk, maar ik vertrouw vooral op mijn nieuwsgierig vermogen en gemeende belangstelling in de mens tegen over me.
In het geval van Frank hebben we een halfuurtje gepraat over zijn werk, over feesten en evenementen en over de (goede) relatie met EFFECT Groep. Het laatste kwartier was voor het video-interview en het vooraf instellen van de camera (het binnenvallend zonlicht variëerde vorige week woensdag nogal eens, waardoor vooral het begin wat overbelicht overkomt - ik kijk niet meer door de zoeker maar kijk de geïnterviewde aan langs de camera - en controleer zo nu en dan in de zoeker of het beeld nog klopt, toen dus even niet).
Ik heb me wat montage betreft laten inspireren door - wat niet wil zeggen dat het ook maar in de buurt komt van - monday9am.tv, dus met rollende tekst tussen het beginitem en de start van het vraaggesprek (deze met Seth Godin is prachtig, of deze met Dominic Miller).
Ik ben tevreden over het resultaat. Ook over het zwart-wit. Net naar Simon gemaild en ik kreeg een enthousiaste reactie terug. Dat doe me echt goed.
Het is nacht, ik weet 't, maar ik heb gisteravond (ziek) van half zeven tot elf uur in bed gelegen (oorzaak: onbekend) dus nu terwijl Kiki Pingu zit te kijken ben ik klaarwakker om mijn RSS Feeds te scannen.
Zoomz heeft een verwijzing naar een internetvideo met de nodige zelfspot. Want hoe graag je ook wilt als filmmaker dat je film het meteen en helemaal goed doet, het gaat wel eens met horten en stoten, om over het opladen maar te zwijgen. Er kunnen nogal wat oorzaken aan ten grondslag liggen, vervelend blijft het. (Bij mij zit het altijd tegen als ik mensen iets wil laten zien... sjes wat issie langzaam zeg!)
Laatst, en zo wil ik laten zien op welke wijze ik (onder meer) aan mijn klanten kom, laatst filmde ik op Trendslation in Meeting Plaza in Maarssen. Om niet. Iedereen werkte om niet mee aan het project. De sprekers, de locatie, de organisatie en ik dus ook. Ik werd ingezet om video en foto's te maken, mijn dingetjes dus.
Ik liep wat rond, liep bij de verschillende presentaties binnen, van Ronald van den Hoff (organisator, locatieverschaffer, inspirator en initiatiefnemer van Trendslation), Bas van de Haterd, Martijn Aslander en in de grote zaal Richard van Hooijdonk van MarketingMonday.
Ik sta nog wat na te praten met wat mensen en op het moment dat zij weglopen en ik mijn spullen pak komt Richard op me af om meteen de kiem te leggen voor een hopelijk lange vruchtbare samenwerking. Kaartjes wisselen, mailen, opdracht afspreken en vanavond ga ik voor een 4 tot 5 minuten - en voor een 1 minuut compilatiefilmpje aan de slag. Hieronder twee minuten Richard van Hooijdonk video die ik net nog gemonteerd heb. Wordt vast goed vanavond.
Ik heb de smaak te pakken, kon me toch niet inhouden om een nieuwe passie met passie in te gaan: videobloggen. En videobloggen op de Steve Garfield-way (dus met Nokia N95, ik heb de 8GB, hij geloof ik een andere)... maar goed.
Zo rond half vijf wandelen we naar de Rabobank, openen een zakelijke rekening, lopen terug en ondertussen filmen we hier en daar eens wat. Dan weer ik, dan weer Monique met de Nokia in één hand. Leuk, makkelijk, goedkoop en volgens mij supereffectief. Zie hiernaast in de middenkolom (bovenaan) het resultaat. Of hieronder dus. En alles lekker op Blip.tv. Lekker snel. Oh ja, want dat valt me dus op, waar het opladen bij mijn (grotere) camera soms vier tot vijf uren duurt (meestal 's nachts) staan de Nokia beelden, van anderhalve minuut er binnen een uur op! Dat is wat mij betreft revolutionair snel.
Ik ben op dit moment Viddix aan het bestuderen (Viddix is een nieuw Nederlands internetplatform dat afgelopen dinsdag 26 februari 2008 van start is gegaan, lees ik hier op Zoomz) en zie nadat ik punkmedia heb geregistreerd en na het introductiefilmpje van de oprichter een interview met Ernst-Jan Pfauth, gepassioneerd hoofdredacteur van TheNextWeb.org, blogger-oprichter en hoofdredacteur van Spotlight Effect en maker van dit legendarische Balkenende is boos-filmpje van wat deze nieuwe dienst concreet inhoudt. Ernst-Jan (bio en eigen blog) heeft het over Boris Veldhuijzen van Zanten waar hij sinds kort mee samenwerkt, en als hij dat vertelt verschijnt er een profieltje in het rechterschermpje. Gaaf dus. Ik hoop er snel mee te kunnen experimenteren. My account moet nog even approved worden en dan gaan.
(Toevallig dat Ernst-Jan me gisteren nog via Twitter vroeg om de koppen eens bij elkander te steken. Lijkt me leuk, Ernst-Jan!)
Ik merk nu wel dat het rechterscherm niet in beeld komt, hoop dat dat wel kan in de nabije toekomst, anders wordt het unieke van Viddix niet gecombineerd met het sterke punt van YouTube (embedded kunnen plaatsen van video op eigen blog en site). Gaat gebeuren, ik voel het. Kijk anders voor het voorbeeld op de oorspronkelijke video op de Viddix-site.
Hans Poortvliet is volop in het nieuws. Poortvliet, een man overigens met een indrukwekkende cv want onder meer management & directiefuncties bekleed bij RAI Amsterdam, bij het Nederlands Board of Tourism & Conventions in Chicago, het Steigenberger Kurhaus Hotel Scheveningen, Lido Restaurants Amsterdam en als marketingdirecteur van Grand Hotel Krasnapolsky, is behalve directeur van HSMAI Nederland de initiatiefnemer van de Nationale Complimentendag, elk jaar en nu voor de zesde keer op rij op 1 maart.
Vorig jaar was de grote mediadoorbraak, dit jaar komt het waarschijnlijk zelfs bij het NOS Journaal, mark my words (want 1 maart valt dit jaar op een zaterdag, en dan is het altijd wat minder met het harde nieuws en past dit helemaal in het laatste item van Sacha de Boer of Philip Freriks).
Hans Poortvliet is voor mij de man van wie ik geleerd heb hoe het voelt om gewaardeerd te worden en op welke krachtige wijze je gemeende waardering je sociale leven en werkleven kan verrijken. We zijn een klagerig volkje, Hans heb ik eerlijk gezegd nog nooit horen klagen. Omdat hij constructief te werk gaat met een positieve en inspirerende instelling. Hans is een gedreven personality die de hospitality branche en dus ook de evenementenbranche in zijn jarenlange functie als HSMAI-directeur op een hoger plan heeft gekregen. De sprekers die hij deze beroepsgroep heeft voorgeschoteld in al die jaren is indrukwekkend te noemen. En opvallend vaak zijn deze sprekers jaren later pas echt als sprekers bekendheden geworden.
Grappig dat hij nu geïnterviewd wordt door een man die hij als openings keynote zelf ooit bij een HSMAI bijeenkomst op het podium had. Of we Hans Poortvliet zondag op het NOS Journaal zullen zien of niet,
hij is op internet in ieder geval overal te volgen met het interview dat Vincent
Everts met hem had. (Hierboven.)
Hans, het klinkt afgezaagd, maar het is welgemeend: de hartelijke complimenten voor al het werk dat jij in al die jaren verricht hebt waarmee je anderen, HSMAI-leden en niet-leden, hebt geïnspireerd en op voorsprong hebt gezet.
(En Vincent, bedankt voor het leuke filmpje! Complimenten! :-))
Jeroen Mirck, oud-hoofdredacteur van QM en Memory Magazine, oud-redacteur van Adformatie en per 1 april de nieuwe chef-redacteur van Emerce voelde zich een heel klein beetje aangesproken door een posting van mij (over Adfolive dat er mee is gestopt, zie onder en) over journalisten die nu toch eens eindelijk zelf moesten gaan filmen. Via Twitter hoorde hij vandaag dat Pixies-zanger Black Francis bij het graf van Herman Brood een ode aan deze rock 'n roll legende zou brengen. Jeroen aarzelde niet, pakte zijn camera, fietste naar Zorgvlied, zag een tiental mensen bij het graf staan en filmde deze eerste en nu al klassieker. Jeroen, gefeliciteerd!
Wel jammer dat Adfolive er mee is gestopt, het online wekelijkse vakjournaal over reclame, marketing en media van Adformatie (na precies tien maanden, 23 april 2007 gestart). Ik lees het net in de Adformatie in de kantlijn van pagina 3. Deze ontwikkeling versterkt wel mijn visie over online videoprojecten die vooral grotere uitgeverijen aangaan. Misschien heeft het niets van doen met het stoppen van Adfolive, maar het is wel even een mooie kapstok voor dit verhaal.
Keep it real. Hou het simpel. En probeer het niet te mooi en te professioneel te doen. Een kleine drie jaar geleden kreeg ik bij Reed Business een voor mij onvergetelijk belangrijke training van Peter de Mönnink, global director of internet business bij Reed Business. En ik kreeg die niet alleen, nog een honderdtal uitgevers en hoofdredacteuren. De Mönnink gaf als toekomstvoorspellling op die tweedaagse training (maart 2005) dat 'jullie over twee jaar allemaal als camjo's met camera's je interviews doen'. Toen dacht ik: daar ga ik niet op wachten. Ik koop morgen een videocamera en ga aan de slag.
Het typerende van grote organisaties is de trage doorvoering van een nieuwe ontwikkeling de werkvloer op. En daardoor kon ik mijn spontaan aangeschafte videocamera niet declareren (terwijl iedereen nota bene te horen hadden gekregen dat dat wel de toekomst was). Goed, doet er verder niet zo toe, een jaar later vergoedde High Profile alles tegen nieuwwaarde (ongevraagd).
Waar nu nog steeds een handjevol vooruitstrevende journalisten (meestal webjournalisten als Richard Kok van Missethoreca.nl, maar ook Sjoerd Weikamp van FZ) binnen grote uitgeverijen de camera heeft opgepakt, blijft de overall overtuiging staan dat een schrijvende journalist schrijft en ab-so-luut niet gaat fotograferen of filmen.
Alleen maar willen schrijven, dag in dag uit, week in week uit, jaar in jaar uit, aan een weekblad, maandblad, of op internet... Als men toch eens wist hoe leuk het is om naast schrijven zelf te fotograferen en te filmen, hoeveel het je werk verrijkt om je te blijven ontwikkelen op dit gebied, en niet altijd hetzelfde te blijven doen wat je dag in dag uit doet... met andere woorden inderdaad: ik krijg weinig concurrentie in het veld als iedereen netjes zijn eigen dingen blijft doen.
Journalisten moeten gewoon lekker gaan experimenteren met hun verborgen foto- en filmtalenten. Dan wordt video binnen (grote) uitgeverijen een haalbare kaart. Tot die tijd worden de filmploegen ingeschakeld en komt men er op het laatst achter dat de kosten niet tegen de baten op hebben gewogen. Zoals bij Adfolive waarschijnlijk ook het geval was. In het bericht staat: Reden van dit besluit is het feit dat het aantal kijkers naar het programma achterbleef bij de verwachtingen. Maar dat is eigenlijk hetzelfde in andere woorden. Lijkt me.
Zo moeilijk is het allemaal niet. Je koopt een gewone handicam, leest de handleiding door, richt de camera op de geïnterviewde, of maakt een shot van een gebeurtenis of evenement, laat de videobeelden in je computer lopen (van tevoren software geïnstalleerd), je knipt en plakt (beetje oefenen met monteren) en je hebt een (goedkoop) item met belangrijke content. Want daar gaat het wat mij betreft om, het hoeft er allemaal niet zo flashy en snel uit te zien, als de content maar waarde toevoegt aan de kijker. Collega-journalisten, zet je ego en je schroom opzij, ga het gewoon doen en je zult merken dat je op en un momento dado niet anders wilt.
Ook toevallig, ik zit vanmorgen Erno Mijland ongevraagd van advies te voorzien (klinkt wat formeel) over een inspirerende locatie in het midden des lands: Seats2meet.com. Blijkt op datzelfde moment iemand anders Erno (vijf seconden eerder, zoals hij me terugmailde) precies dezelfde suggestie te hebben gedaan. Seats2meet.com is gewoon een erg slim concept en daarbij helemaal van nu.. en erg inspirerend.
Aan de oorsprong hiervan staat Ronald van den Hoff, iemand die ik via zijn columns in Misset Horeca al een tijdje volg en via het live-circuit. Ronald zit als trendwatcher bovenop de nieuwste ontwikkelingen op web 2.0 gebied (onder andere). Hij is na de hotelschool in 1985 gestart met het ondernemerschap en blijft als ondernemer groeien door zijn scheppingsdrang en vernieuwingszin (heerlijke woorden die je vast wel vaker tegen bent gekomen hier).
De laatste alinea van zijn nieuwste column in Misset Horeca wil ik even herhalen.
Er zijn bedrijven die allang weten hoe het kan. Zo zag ik op de blog van Garage Select een mooi voorbeeld van het inzetten van een YouTube-viral bij de zoektocht naar nieuwe monteurs door een garagebedrijf. Ook mijn eigen Meeting Masters-medewerkers weten de weg, alhoewel de video-opnamen van onze nieuwjaarsbijeenkomst volledig zijn mislukt. Niet het internet, maar mensen bepalen dus nog steeds hun eigen succes.
Ronald, bel mij nou gewoon de volgende keer, voor de video-opnames. Of weet je wat, ik mail jou wel even.
<<Commercial break>>
Als ik hier dan toch nog even reclame mag maken voor mijn eigen product (ik ben nergens aan gebonden, dus ik doe wat ik wil, heeeeerlijk). Behalve dat op mijn 'Bio Henk-Jan Winkeldermaat' de werkwijze en filosofie van Punkmedia.nl staan beschreven, wil ik dat heel kort nog even overdoen.
In NRC Next van vandaag een klein berichtje over de veiling van de grootste witte truffel van het jaar, in Florence (lees ik op FOK!), let op: dat meldt de BBC.
Die truffel wordt ook met de jaren duurder. Waar in 1998 een slimme Nederlandse horeca-ondernemer nog opzien baarde met het astronomische bedrag van 17 duizend gulden voor dit stinkende maanlandschapje is de anderhalve kilo witte truffel op de veiling gisteren 165 duizend pond = 231.786 euro waard gebleken. Sjeik Mansour bin Zayed uit Abu Dhabi is de gelukkige eigenaar geworden.
Wat heeft deze sjeik nu gekocht? Een witte truffel of iets anders?
Susanne Piët zal het even uitleggen. (Opgenomen tijdens Emerce eDay 2006.) Naar de hele presentatie
Het fenomeen buzzen is steeds meer in opkomst, want... het is op het NOS Journaal geweest. En dan is het waar. Dat NOS Journaal is een instituut, niet feilloos maar wel grotendeels betrouwbaar. Je verwacht dat een item op het NOS Journaal dubbel en dwars is gecheckt. Daar geloof ik nog steeds in.
Hetzelfde geldt sinds kort (voor mij) bij The Economist. Op 13 april hoorde ik iemand tijdens een seminar zeggen dat ie blind vertrouwde op dit tijdschrift, dat ie 80 procent van zijn informatie in deze wereld van informatie overload uit The Economist haalt. (leuke vent trouwens, zie filmpje)
Nu ontdekte ik dat deze word of mouth goed werkte bij mij, want ik ben erg nieuwsgierig geworden naar de inhoud van The Economist. Ik had 'm ooit wel eens gekocht op een zonnige vrijdagmiddag en gelezen op een terrasje (interessant doen), maar meer ook niet... nu zit ik al over een abonnement te denken, zo sterk is die overtuigingskracht van de man in het filmpje op me. 80 procent van zijn kennis haalt ie uit The Economist!
Wat ik maar wil zeggen, buzzen wordt als marketingtool ingezet om mensen een product aan te smeren, er zijn professionele buzzers die mensen beïnvloeden met een mooi verhaal om vervolgens een buzz te creëren, een mond tot mond reclamemiddel waarin die persoon het verhaal van dat product aan weer tien vrienden doorvertelt, van die tien vrienden vertellen er negen het weer door. Etcetera etceteraaa.
Maar goed, dit was geen buzz, maar had er één kunnen zijn... (je weet nooit of je een mol of een buzzer in je gezelschap hebt zitten).
Wat wil nou het toeval: ik maak gisteravond mijn rondje langs de weblogvelden, lees ik op De Nieuwe Reporter, een van mijn favoriete blogs, een kort stukje over The Economist met een link naar een interessant artikel op hun site. DNR schrijft en ik citeer:
Wat veel bezoekers van De Nieuwe Reporter misschien al wel zo ongeveer wisten, wordt deze week in een special van The Economist bevestigd. Het tijdperk van de massamedia dooft langzaam uit, schrijft het blad, de toekomst is aan persoonlijke en “participatory” media. De verschuiving wordt geleidelijk maar "dramatisch" genoemd, de redactie deinst er niet voor terug de ontwikkeling van de blogging tool Movable Type met die van de boekdrukkunst ("movable type") in 1448 te vergelijken. Voorspeld worden een mediawereld en samenleving waarin de gebruiker de “programmeur” is en het niet om één groot publiek maar om talloze publieksgroepjes draait. Succesvolle mediabedrijven zullen als “marktplaatsen” fungeren.
Ik maak graag reclame voor hoogwaardige kwaliteit: de Emerce eDay. Bekijk HIER de media-aandacht die er vorig jaar voor is geweest en waarom het dus heel slim is van de organisatie om veel bloggers gratis toegang te geven.
Een van de vragen van vorig jaar die op die dag ter sprake kwam heeft me aan het denken gezet. 'Welke ervaringen die u in uw leven hebt meegemaakt hebben uw leven zodanig gevormd zoals het nu is, en die u uw leven lang niet zult vergeten?
Bekijk hieronder de video die ik gemaakt heb van de presentatie over betekenisvolle belevenissen van Albert Boswijk en Anna Snel, waarin die vraag wordt gesteld. Albert en Anna gaan vandaag waarschijnlijk voor de Executive Course van het European Centre for the Experience Economy naar Umbrië om daar vanaf zondagavond tot en met vrijdag te inspireren over experience economy en hoe verder.
Albert heeft me gisteren nog even het programma gemaild. Kijk daarvoor hieronder / lees verder..
Het is zo ver. Nu lijkt het eindelijk te gaan gebeuren: de start van Highprofile.tv, gewoon de site highprofile.nl maar met filmpjes op de eigen (enorme) server, in het eigen Umfeld van de site en niet meer afhankelijk zijn van welke host dan ook, waarvoor mijn hartelijke dank (dailymotion.com, YouTube.com en Google Video). Binnen enkele minuten de filmpjes er op zetten.
Binnenkort ga ik met een gerespecteerde regisseur om de tafel die me de kneepjes van het vak gaat leren. Inderdaad Ad Krechting. Dat wordt goed. Want tevreden ben ik en zijn we nog lang niet over de filmpjes die ik maak en monteer. Maar ik ben het wel zelf gestart, heb het mezelf wel aangeleerd en wil het nu heel graag perfectioneren.
Het eerste filmpje op highprofile.nl, die ik gisteren heb gemaakt van de HSMAI bijeenkomst in Hoofddorp, waar Roy Martina de HSMAI leden een inspirerende personal peak performance oppepper gaf. En mij ook. Dit blijft geweldig om (in je werk) mee te mogen maken.
En na drie weken, waarvan ik deze week zie als dé beginweek, kan ik zeggen dat highprofile.nl he-le-maal MIJN ding is. Geweldig!
Amsterdam ArenA bestaat 10 jaar (op 14 augustus om precies te zijn) en als kapstok wordt daaraan een persconferentie gehangen over de plannen in de bouw (bijvoorbeeld de verbetering van het geluid door middel van hangende geluidspanelen) en de evenementen in 2006 (zoals de Rolling Stones en Madonna), maar ook op het gebied van bedrijfsevenementen wil ArenA een slag slaan.
Een korte filmimpressie (5 min 15 sec) van de horecabeurs Bar:nl, die dinsdag en woensdag werd gehouden in de Amsterdam Convention Factory met daarin twee korte interviews: met René Waerts, locatiehouder van The Factory waar de beurs elk jaar plaatsvindt en met topstylist Ruud van der Peijl, beter bekend als de King of Style, die de meest opmerkelijk beursstand heeft ingericht, geïnspireerd op Andy Warhol's Factory en inspelend op deze Amsterdamse eventlocatie. Bar:nl wordt door velen ervaren als een avondje clubben midden op de dag. Het is hip, donker, zien en gezien worden.
Hij was tijdens de EVA uitreiking in Hotels van Oranje in Noordwijk volgens velen hét hilarische hoogtepunt van de avond: cabaretier Eric Koller. Koller doet Bingo met de zaal, met haperende microfoon. Als hij door heeft dat de techniek te wensen over laat verontschuldigd hij zichzelf en vertelt in de tussentijd een mop over Sam en Moos, als de man van het geluid bezig gaat met de techniek. Het publiek van de EVA uitreiking in de zaal van Hotels van Oranje in Noordwijk komt niet meer bij, rolt huilend van het lachen over de grond en weet één ding zeker: zo erg hebben ze in jaren niet meer gelachen bij een branche eigen evenement. Eric Koller, onthoud die naam.
Het cabaret van Eric Koller, Johan Hoogeboom, Gili en The Cheerful Fruitflies werd verzorgd door Novella Holding, een evenementenbureau gespecialiseerd in cabaret, theater, kunst en cultuur.
UPDATE: om een of andere vervelende reden wil het maar niet lukken om op Dailymotion de film upgeload te krijgen. Daar was ik op voorbereid, dacht ik. Ik heb tegelijkertijd het filmpje op YouTube gezet... maar daar zijn ze met IKEA-achtige bouwwerkzaamheden bezig. Lekker dan. Sorry, even wachten. Ik probeer het maar weer eens als vanouds op Google Video. Houd tot die tijd Highprofile.nl in de gaten, want daar is ie voor bestemd.
Met het weigeren - 'je mag 'm houden!' - van de Dutch Bloggie voor best geschreven weblog heeft Geen Stijl ongevraagd maatschappelijk verantwoord ge-MVO't. De organisatie van Dutch Bloggies heeft voor deze Dutch Bloggie bokaal via Marktplaats.nl een bedrag binnengehaald waarvan de opbrengst naar de Nederlandse Kankerbestrijding gaat. Sympathiek.
Ik heb in oktober een filmpje gemaakt tijdens Emerce e.Day met op het podium Scott Rafer (founder of Feedster) en Neville Hobson (Nevon.net en sinds 11 februari Nevillehobson.com) die het fenomeen PR in de blogosfeer tackelen. Van vorig jaar maar nog steeds interessant.
Ik heb gisteravond rond deze tijd 20 minuten Evenement 2006 zitten snijden, en dat meteen op Google Video aangeboden, in de hoop dat Google het snel zal verifiëren.... probleem daarvan is dus dat je niet weet wanneer Google daar mee klaar is. Nou ja, ik kon dus niet wachten en heb net nogmaals 3 snelle minuutjes ge-edit van Evenement 2006. De lange versie volgt dus nog. Wanneer? Geen idee.
