punkmedia.nl

Leven zonder deadline (nou Huub, nog eentje dan)

Huub is in topconditie, voelt zich heerlijk, en geniet van elk moment van zijn leven. "Nog twee jaar hooguit."

Huub Klompenhouwer, de man die mij ooit bij Reed Business aannam toen hij hoofdredacteur ad interim was, de man met wie ik vervolgens onvergetelijk heerlijk zes maanden lang rokend, espresso drinkend en naar de mooiste jazz luisterend heb gewerkt - 2001 was een artistiek creatief ondernemend en vooral genietend jaar, die Huub is ongeneeslijk ziek. Darmkanker.

Naar de foto's.

"Als ik al mijn facturen en declaraties op een stapel leg lijkt het wel of ik twee levens heb gehad." Huub was en is een levensgenieter, voor en zeker ook na de 'fatale kerstboodschap' waarin hij te horen kreeg dat de uitzaaiingen niet te stoppen waren.

Gistermiddag na een filmklus in Rotterdam en Amsterdam, ging ik bij 'm langs in Edam. Met het zweet druipend van z'n voorhoofd liet hij me binnen. "Jezus, is het al drie uur, ik zit te klussen in mijn hok."

Oké, ik weet 't. Niet iedereen met kanker is kaal of meteen kreupel, maar zo'n energieke vent als Huub gisteren had ik ook weer niet verwacht. "Ja, de chemo slaat lekker aan, ik voel me prima. Zullen we afspreken dat we het tien minuten over mijn ziekte hebben, daarna wil ik er niets meer over horen. Dan gaan we weer genieten."

En na tien minuten onder de parasol in de tuin: "Kom we gaan even een biertje drinken bij Smit Bokkum in Volendam." Achtergrondinformatie over Smit Bokkum: dit is het legendarische paviljoenrestaurant met de lekkerste gerookte paling, met een palingrokerij waar de palingsound is ontstaan, of eigenlijk, vanwaar elke keer een pondje gerookte paling met een artiest of band (BZN, The Cats, noem ze maar op) meeging naar Joost den Draaier (die de naam palingsound hiermee verzonnen heeft).

Anyway, het was twee uur genieten, met eigenaar Jan Smit (ja zo heten er meer in Volendam) van Smit Bokkum die aanschoof om het verhaal van de palingsound uit te leggen (als hierboven beschreven, maar dan in een veel langere en vermakelijker versie) en Huub die geen spat is veranderd eigenlijk.

"Ik ging laatst naar een verjaardagsfeestje, je weet wel zo'n kringgebeuren, daar kwam ik veel te laat, men maakte zich duidelijk zorgen en toen ik om de hoek kwam keken ze me aan met een blik 'is dit Huub waar we het net de hele tijd over hadden?', ze hadden misschien al een lijk verwacht, dus ik zeg "ja ik ben wat later, kunnen jullie alvast een beetje wennen. Lachen! Ik hou daar he-le-maal niet van, dat soort feestjes. Ik stond ook al weer snel in de keuken iets te koken... lekker ontspannend."

Pure inspiratie van Rupert Howe (voor mij dan)

Punkmedia.nl. Ik weet nog dat ik vorig jaar op zoek was naar een naam voor mijn bedrijf. Mijn manier van aanpak is afwijkend, mijn manier van denken is ook niet helemaal mainstream, internet is de punkvorm van de mediavormen hoorde ik Guido van Nispen zeggen in een interview dat ik met hem had (voor het High Profile New Media Congres waar hij als keynote zou spreken): checken of de URL punkmedia.nl nog vrij is. Ja. Vragen wat mijn vader van die naam vindt, hij vindt het niks: doen dus.

En ik heb van een enkeling een frons gekregen bij de naam, één iemand vond het een negatieve lading hebben (maar zij - een vrouw - is ondanks haar vrije denken ook wel erg netjes), maar verder was iedereen erg positief: leuke naam, gaaf punkmedia...

Nu ik Rupert Howe van Twittervlog heb ontdekt, een van de pioniers van het videobloggingcircuit (als ik Huub Koch mag geloven en dat doe ik) en geniet van zijn filmpjes voelt Punkmedia he-le-maal goed. Wat ben ik blij met die naam. Zoals Rupert zegt: it's kind of rough en ready, so dont expect any high productions values... daarom is het juist zo leuk (lees ook: veel bekeken).

Rupert's Vlog Anarchy Entry.

Egbert-Jan van Bel en het andere interview(en)

Wel lachen als je in de creative industry je dingetje mag doen. Neem nu Egbert-Jan van Bel waar ik vanavond een video-interview opnam omdat hij genomineerd is voor DM-man van het jaar. "Interviews zijn altijd zo hetzelfde op internet, iemand vraagt iets in een microfoon en de ander antwoord. Laten we het eens anders doen." Hoe anders ga ik nu nog niet verklappen, maar leuk was het wel. Egbert-Jan van Bel is oud-managing director van Pleon, auteur van Event Driven Marketing en zijn laatste bestseller Kloteklanten.

We hebben ruim 13 minuten aan interview op band, waar ik 1 minuut van ga maken, maar na de prijsuitreikingsavond op 22 april in De Winkel van Sinkel in Utrecht ga ik de interviews in de langere versies op Vimeo zetten. Erg vermakelijk dit eerste gesprek.

Egbert-Jan (sinds twee weken 50 jaar) en Jessica bekijken na de performance de beelden.

Volgende week ga ik langs bij de genomineerden Michel Schaeffer van Bol.com, Pim Betist van Sellaband en Paul Petermeijer van BBP (als jurylid of -voorzitter van DM man van het jaar). Egbert-Jan had het ook nog over Ed Peelen die genomineerd is, maar dat is mij onbekend. Morgen maar even contact opnemen.

Deniz Alkaç (een jongen om in de gaten te houden)

Zoals ik al eerder aangaf, tijdens Dutch Bloggies zag ik opvallend veel videocamera's hun eigen reportage maken - het was zelfs zo dat ik dacht dat er bijna geen foto's meer werden gemaakt (maar dat viel wel mee) - en op het moment dat de camera's gingen rollen en de juryleden en winnaars werden besprongen bedacht ik me dat als iedereen hetzelfde gaat doen en het filmend interviewen langzaam maar zeker mainstream gaat worden, wordt het tijd verder te kijken. Op dat moment zag ik Deniz.

Deniz Alkaç. Wat een verfrissende, enthousiaste en gedreven jongeman. Hou deze jongen in de gaten, want hij is het nodige van plan. Op de achtergrond de jongens van Nu.nl aan het werk - met een lampje die ze van mij mochten lenen, zo gaat dat (hier hun reportage) - en het meisje van Bright.tv met de microfoon (hier haar reportage).

Eckart Wintzen overleden

Dat verwacht je niet. Zo'n vitale man van 68, jong van geest met een enorme gedrevenheid en ondernemerszin.
Ik lees net op DutchCowboys en op de site van Ex'tent dat Eckart Wintzen aan een hartaanval is overleden in zijn huis in Zuid-Frankrijk. Ik moest net precies nog aan 'm denken, het grappige is dat ik elke dag wel een of meerdere keren aan hem denk (ook omdat zijn boek Eckart's notes op mijn bureau ligt en een artikel over hem aan mijn plakmuur), omdat ik een enorme bewonderaar ben van mensen als Eckart Wintzen, Richard Branson, Steve Jobs en Chip Conley.

Jee, Eckart Wintzen overleden, niet te geloven. Hij zou als afsluitende keynote op het new media congres van High Profile spreken, maar vond dat hij te weinig over het onderwerp kon vertellen, waarna gekozen is voor Guido van Nispen. Hij stond ook aan de oorsprong van Picnic Green Challenge, de winnaar van de Gouden Giraffe, en dan ineens is hij overleden. Ik sprak 'm heel kort op de meest recente editie van Picnic. Bizar.

Ook op elsevier.nl, sprout.nl, nrc.nl en volkskrant.nl gelezen. Radio-interview op 2525 van Fransisco van Jole.
Lees hier het meest uitgebreide verhaal op emerce.nl door Peter Olsthoorn.

(Nog een foto die ik van hem nam op New Technology Event, 1 december 2005 in Expo XXI.)

TED The Raspyni Brothers (serieus grappig)

Ik heb al een tijdje in de rechtersmalle kolom een viertal blip.tv filmframes staan. Met videoseries die achter elkaar doorlopen van Huub Koch en Vincent Everts, die ik beiden erg bewonder, Chris Pirillo voor de nieuwste mediastuff en bovenaan TED Talks, waarin de meest recente TED presentaties worden vertoond. Ik zat net op full 24 inch The Raspyni Brothers te kijken, tweevoudig wereldkampioenen jongleren. Maar daarmee sta je niet op TED, deze mannen zijn serieus grappig.

Emoties (Lisa Evans, about a girl who fell in love)

Wat hou ik van deze films, van deze filmmaker en van degene die hij voor zijn camera krijgt. Wat een inspiratiebron. Monday9am.tv. Bij elke korte film van Nic Askew word ik geraakt. De opbouw, de spanningsboog, de emotionele snaar die hij raakt net na het midden, het ademloos en sniffend kijken daarna.

Lisa Evans, ik kende haar natuurlijk niet, maar na deze zeven minuten film van Nic Askew ben ik van haar gaan houden. Het klinkt gewichtiger dan misschien bedoeld, maar deze draag ik op aan Monique, de vrouw die mij al vijftien jaar heel gelukkig maakt.

De punk van ome Willem (organised chaos)

Kiki verschuift de laatste tijd haar tv-interesse een halfuurtje naar voren: van Teletubbies nu naar Ome Willem. En hoe vreselijk ik het 'bijzitten' bij de Teletubbies vond, des te leuker het is met Ome Willem.

Crumpler, mijn favoriete tassenmerk, lekker hipperdepip en 100 jaar garantie (best lang), heeft als reclameslogan (maakt reclame in vakblad De Journalist): organised chaos.

Dat is het met Ome Willem ook. Organised chaos. Er zit wel een thema, een struktuur, een formule in het programma maar er is gewoon heel veel plek voor improvisatie en chaos. Dan krijg je de mooiste televisie. Verrassing, verandering... en dan op een gegeven moment ook weer rie ra roeven, nou effe moven.

Kiki en ome Willem from henkjan on Vimeo.

(Wordt tijd dat ik Edwin Rutten eens een keer ga video-interviewen. Wat een inspirerende man is dat toch. Ik mailde hem gisternacht over mijn eerste twee maanden als zelfstandig ondernemer en mijn hoger dan hoogzwangere Monique. Kreeg nog geen negen uur later onderstaand e-mailtje terug.)

Jeroen Mirck's eerste filmpje (meteen een klassieker)

Jeroen Mirck, oud-hoofdredacteur van QM en Memory Magazine, oud-redacteur van Adformatie en per 1 april de nieuwe chef-redacteur van Emerce voelde zich een heel klein beetje aangesproken door een posting van mij (over Adfolive dat er mee is gestopt, zie onder en) over journalisten die nu toch eens eindelijk zelf moesten gaan filmen. Via Twitter hoorde hij vandaag dat Pixies-zanger Black Francis bij het graf van Herman Brood een ode aan deze rock 'n roll legende zou brengen. Jeroen aarzelde niet, pakte zijn camera, fietste naar Zorgvlied, zag een tiental mensen bij het graf staan en filmde deze eerste en nu al klassieker. Jeroen, gefeliciteerd!

Edwin - Ome Willem - Rutten als voorbeeld

Sinds een tijdje hangt Edwin Rutten hier langs de Apeldoornseweg aan de lantaarnpalen. Ik kon het niet zo snel lezen (ik kom altijd voor of na de files Arnhem binnenrijden), maar hij gaat tijdens het kerstcircus als Ome Willem optreden. Ik denk dat we daar maar eens bij aanwezig moeten zijn.

Op 5 mei 2006, met een erg jonge Kiki. (Meer foto's.)

Het is grappig dat na wat ontmoetingen en een aantal nachtelijke mailcorrespondentie (in 2004, belangrijk jaar nogmaals) iemand nog steeds zo vaak in je gedachten voorkomt. Dat doet ie dan wel erg goed. Edwin Rutten is voor mij een enorme inspirator, iemand die niet (zichtbaar) moe wordt van zijn held zijn als Ome Willem, niet moe wordt van zijn verleden, maar daar heel sympathiek mee door gaat. Maar Edwin Rutten is veel veel meer dan Ome Willem. Kijk maar. Het is er nog niet van gekomen, en misschien komt het er nooit van, maar ik heb het gevoel dat het heel goed borrelbomen is bij Edwin thuis.

Anyway, nu moest ik toch weer aan 'm denken, wat is dat toch?

Mooie mensen, eerlijke beelden (ode aan Anna-Maria)

Anna-Maria Mantel-Giannattasio (dubbel n, dubbel t, enkele s) heeft me deze week verrast en verblijd met een opgestuurde DVD: My Amsterdam van Ed van der Elsken. Van der Elsken was filmer en fotograaf, vastlegger. Hij legde het leven vast in al zijn schoonheid, eerlijkheid en lelijkheid: met echte beelden.

Wat mij raakte is dat Anna-Maria dit naar mij heeft opgestuurd. De echtheid en betrokkenheid van Anna-Maria spreekt uit deze actie. Zij heeft mij door deze DVD geïnspireerd, niet alleen door de beelden, niet alleen doordat ik vanaf deze week een voorbeeld heb in Ed van der Elsken, maar vooral ook door deze actie zelf. Eerder gaf ze me een cadeau, na afloop van de uitreiking van de Gouden Giraffe, op de parkeerplaats van The Factory in Amsterdam. Een boek, en weer eentje die me geïnspireerd heeft: Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt, van Douwe Draaisma.

Henk-Jan, Anna-Maria, Jeroen en Marieke tijdens Festivak-borrel (foto Rob Captijn).

Anna-Maria, Ed van der Elsken inspireert me op foto- en filmgebied (en zijn kijk op het leven) en jij op de manier waarmee je mensen weet te inspireren met dingen die je leest, ziet en hoort, de manier waarop je mij een zogenaamde 'betekenisvolle belevenis' weet te geven.
Via twitter, e-mail, maar nu ook via mijn blog: heel erg bedankt!

Ik heb er weer helemaal zin in...

Het was donderdagavond, het werd vrijdagochtend. Ik zat achter mijn desktop computer (die nu op de meisjeskamer van Mijs staat in haar nieuwe huis) in de werkkamer die toen nog geen babykamer was. Zeker twee jaar lang eindigde iedere donderdagavond en begon iedere vrijdagochtend met de FZ Nieuwsbrief. Ik was zeker anderhalve werkdag kwijt met het maken van die nieuwsbrief, meestal starte ik donderdagmiddag rond het middaguur, even eten en het NOS Journaal, misschien nog Netwerk, daarna tot een uurtje of elf het nieuws voorbereiden en als ik 's ochtends niet om 07.00 uur weer verder ging had ik 'm om 13.00 uur niet af. Starte ik een uurtje later dan werd de nieuwsbrief ook geheid een uurtje later verzonden. Zo ging dat.

En ik mis mijn nieuwsbrief, ik mis mijn stukjes en ik mis die schrijverijen. Na de zomer gaat alles veranderen. Streefdatum: vrijdag 1 september. Dan hoop ik weer in het ritme te zitten, waar ik te lang uit ben geweest. Oh man, ik heb er weer helemaal zin in... we gaan even terug in de tijd, naar het interview dat ik had met Karim Rashid. Wat een inspirerende man.

Miles Davis - All Blues 1964

Miles Davis - All Blues 1964
Uploaded by Yedi

Wat een uitvinding, filmpjes op internet.

September 1964 in LA on TV. Miles Davis - trumpet | Wayne Shorter - tenor sax | Herbie Hancock - piano | Ron Carter - bass | Tony Williams - drums

Miles Davis - So What (1959)

Miles Davis - So What (1959)
Uploaded by Sjef_van_Boekel

Mack The Knife 1959

Mack The Knife 1959
Uploaded by Yedi

Justien Marseille's Blogspot brengt me op een idee...

Net toevallig op een interessante log gekomen - ik denk laat ik een keer weer eens in mijn statistieken kijken, doe ik bijna nooit meer maar zag nu dus een verwijzing vanuit een blog van Justien Marseille -  http://justienmarseille.blogspot.com/. Meteen in de koppelingenbalk gezet in Mijn Favorieten. Interessante en leuke informatie... Ik heb Justien Marseille twee keer ontmoet, één keer op Consumententrends 2005 en nog een keer bij een sessie in Hotel New York (zie foto). Altijd erg inspirerend en ogenopenend.

Wie is die oude man daar aan de bar?

Als er één iemand is die de OV-studentenkaart heeft gewaardeerd ben ik het wel. In mijn studietijd, of ja studietijd was het niet, meer een ontdekkingstocht, reisde ik van stad naar stad, met fotocamera (een Panasonic Zoom volautomatisch) en wat boeken in mijn gele linnen tas - van een coffeeshop aan 't Spui als ik me goed herinner, we are talking begin jaren negentig here, 93 om precies te zijn, net in de zomer waarin ik Monique later zou ontmoeten (waar een ontdekkingstocht al niet naar kan leiden).

Mijn favoriete café waar ik mijn dichtbundeltjes volkalkte - met niet alleen maar gedichten - was Tisfris in Amsterdam. Een prachtig inspirerend kleurrijk café aan de Sint Antoniesbreestraat 142 (ik heb 'm even geGoogled, hij bestaat gelukkig nog steeds dus) met mooie gebroken mozaiektegeltjes als 'behang' aan de muur.

Op een zeker moment kwam er een oude man binnen, die aan de bar ging zitten, op zijn vertrouwde plek dat kon je zien (in de linkerhoek met zijn blik gericht naar de deur, naar buiten en naar de musjes op de terrasstoelen). Wie is die man ook al weer? vroeg ik aan het meisje van de bediening. Dat is Adriaan Morriën, een dichter.

Ik zat verrukt aan mijn tafeltje te trekken. Adriaan Morriën, shit. Dít is een groot dichter, wat gebeurt me allemaal. Ik ga er op af. En vraag wat hij van mijn gedicht vindt. Gewoon doen Henk-Jan. Nog geen minuut later had ik al een Cognac voor mijn neus staan, ik zat naast Adriaan Morriën die een gedicht van mij aan het lezen was. We hebben zeker vier uur met elkaar zitten praten, over van alles... over Freud, want hij was vertaler van het werk van Freud en dat was nou weer toevallig want één van de boeken in mijn linnen tasje ging over de ontmoeting van Freud en Jung, ik heb 'm net in mijn kast teruggevonden: Vriendschap en verwijdering: de verstoorde relatie Freud-Jung van Linda Donn. Hij kende het boek niet... Ik moet diep terug in mijn geheugen graven voor de onderwerpen waar we het over hadden. Vrouwen. De schoonheid van vrouwen.

Net BMW-tje gehaald, om mijn hoofd leeg te fietsen

'Ik weet dat ik mensen weet te inspireren, ik weet dat ik mensen enorm kan helpen in hun hulpvraag naar wie ze zijn en wat ze eigenlijk willen en zo, maar ik weet het volgens mij NIET van mezelf. Ik weet niet goed wie ík ben. Snap je? Ik kan alles heel goed analyseren, weet in no-time tot de kern van iemands probleem te komen om 'm daar vervolgens uit te praten, maar wie ben ik nou zelf en wat is nou mijn probleem?'

Heerlijk, net Mark op bezoek gehad. Mijn beste vriend en volle (achter)neef, de broer die ik niet heb. Ik heb geen vrienden, ik heb maar één beste vriend en dat is Mark. En daar heb je dan ook genoeg aan. Meer dan genoeg. Mark gaat verder.

'Ik was deze week bij een oud docent van me die filosoof c.q. levenskunstenaar is, en hiervan zijn beroep maakt door mensen een filosofisch consult te geven. Dit is de afgelopen 10 jaar zo uitgegroeid dat het nu HET loopbaanadviesbureau is voor de bobo's onder ons! www.adviesbureauhoogendijk.nl. Hij zag een sjamaan in me! 'Mark, je bent een 'heler!' Jij wilt mensen beter maken en leidt daar zelf onder! Mooi gezegd niet?'

Hier komen we op een herkenbaar probleem...