Ik merk het als ik te veel heb gemonteerd, te lang in mijn scherm heb gekeken, te veel bewegende beelden heb gesneden, te veel foto's heb bekeken... daar waar ik me vorig jaar afvroeg of ik helemaal moest gaan voor mijn passie voor fotografie, dan wel voor mijn passie voor film, verlang ik - nu ik beide disciplines inmiddels volledig heb omarmd als mijn professie - terug naar mijn beroep als schrijver van verhalen.
Een mooi boek schrijven.
Huub is in topconditie, voelt zich heerlijk, en geniet van elk moment van zijn leven. "Nog twee jaar hooguit."
Huub Klompenhouwer, de man die mij ooit bij Reed Business aannam toen hij hoofdredacteur ad interim was, de man met wie ik vervolgens onvergetelijk heerlijk zes maanden lang rokend, espresso drinkend en naar de mooiste jazz luisterend heb gewerkt - 2001 was een artistiek creatief ondernemend en vooral genietend jaar, die Huub is ongeneeslijk ziek. Darmkanker.
"Als ik al mijn facturen en declaraties op een stapel leg lijkt het wel of ik twee levens heb gehad." Huub was en is een levensgenieter, voor en zeker ook na de 'fatale kerstboodschap' waarin hij te horen kreeg dat de uitzaaiingen niet te stoppen waren.
Gistermiddag na een filmklus in Rotterdam en Amsterdam, ging ik bij 'm langs in Edam. Met het zweet druipend van z'n voorhoofd liet hij me binnen. "Jezus, is het al drie uur, ik zit te klussen in mijn hok."
Oké, ik weet 't. Niet iedereen met kanker is kaal of meteen kreupel, maar zo'n energieke vent als Huub gisteren had ik ook weer niet verwacht. "Ja, de chemo slaat lekker aan, ik voel me prima. Zullen we afspreken dat we het tien minuten over mijn ziekte hebben, daarna wil ik er niets meer over horen. Dan gaan we weer genieten."
En na tien minuten onder de parasol in de tuin: "Kom we gaan even een biertje drinken bij Smit Bokkum in Volendam." Achtergrondinformatie over Smit Bokkum: dit is het legendarische paviljoenrestaurant met de lekkerste gerookte paling, met een palingrokerij waar de palingsound is ontstaan, of eigenlijk, vanwaar elke keer een pondje gerookte paling met een artiest of band (BZN, The Cats, noem ze maar op) meeging naar Joost den Draaier (die de naam palingsound hiermee verzonnen heeft).
Anyway, het was twee uur genieten, met eigenaar Jan Smit (ja zo heten er meer in Volendam) van Smit Bokkum die aanschoof om het verhaal van de palingsound uit te leggen (als hierboven beschreven, maar dan in een veel langere en vermakelijker versie) en Huub die geen spat is veranderd eigenlijk.
"Ik ging laatst naar een verjaardagsfeestje, je weet wel zo'n kringgebeuren, daar kwam ik veel te laat, men maakte zich duidelijk zorgen en toen ik om de hoek kwam keken ze me aan met een blik 'is dit Huub waar we het net de hele tijd over hadden?', ze hadden misschien al een lijk verwacht, dus ik zeg "ja ik ben wat later, kunnen jullie alvast een beetje wennen. Lachen! Ik hou daar he-le-maal niet van, dat soort feestjes. Ik stond ook al weer snel in de keuken iets te koken... lekker ontspannend."
Niks lekkerders dan met een colaatje light op tafel ontspannen achterover Monique en Kiki te fotograferen (bij het Watermuseum onderin het Sonsbeekpark). Zorg voor de goede positie, zorg voor veel gedoe, blommetjes, kaarten en kinderen in je schootsveld die door hun onscherpte Monique en Kiki nog scherper in beeld brengen dan normaal. Paparazzi dus.
Net zoals ook alles met video te manipuleren is doen de paparazzi-fotografen hun trucje bewust. Hoewel ze veel dichterbij en mooier een foto hadden kunnen nemen, maken ze het spannend door juist hun 400 mm knallers uit de tas te halen om van een zo groot mogelijke afstand een zo spannend mogelijke foto te maken (tussen onscherpe mensen door en zo.) Ik vind het altijd wel een leuk effect hebben.
Ik zat net de wieg te wiegen van Joep achter, en probeerde me te verplaatsen in Joep, in wat hij zou zien bij het heen en weer wiegen. Als ik nou de Nokia N95 naast zijn oor leg in de filmstand krijg je een beetje een indruk. Het is maar net hoe je naar de dingen kijkt.
Het schijnt in Amerika (bij een ongetwijfeld klein groepje) een hit te zijn om te filmen met telefoontjes vanuit koelkasten, diepvriezers, lades, kastjes... etcetera. Hier zijn natuurlijk erg veel variaties op te verzinnen. Zoals liggend in het gras en kijken naar de wolken. Je legt je telefoon op zijn ruggetje en filmt de wolken.
Ik ging net met Joep het park in, en toen ik het zo bewonderend verwonderend naar de lentegroene blaadjes van de bomen zag kijken heb ik ook het trucje maar eens uitgehaald. Met de bomen van Sonsbeek. From Joep's point of view.
Misschien jammer, misschien niet, maar het voelt als een bevrijding (huh huh). Vanaf vandaag, de dag dat ik na een weekje Zuid Frankrijk weer lekker aan het bloggen ben geslagen, en de dag dat ik zag dat punkmedia.nl door Google een pagerank is gestegen naar 5 (geeft je toch weer wat erkenning), ga ik mijn punkmedia.nl inzetten als businessblog en /henkjan weer als lifelog.
Vrienden, familie, Frans en buurmeisjes uit Borculo, Enschede, Nijmegen en Arnhem, als jullie alleen maar mijn persoonlijke en privé zaken willen in foto, video en tekst, verhuis dan naar eventbranche.blogs.com/henkjan. Ik blijf 'm ook op punkmedia.nl bovenin aankondigen, dus met twee klikken ben je er (in plaats van 1).
Eigenlijk net na het moment dat ik zijn films ontdekte, dat ik hem ontdekte, Nic Askew, vond ik het jammer dat monday9am.tv al snel niet meer elke maandag at nine a.m. een nieuw filmpje voor me klaar had staan. Ik vond het een briljant idee om je website zo te noemen dat je weet dat er na dat moment iets nieuws te zien is. En in het geval van monday9am.tv iets inspirerends, want iedere film die ik heb gezien van Nic Askew gaf me behalve een inhoudelijke wijsheid, vooral de inspiratie mee na te denken over de (nieuwe, andere) mogelijkheden van toepassingen van film.
Vandaag had ik weer eens een moment dat ik dacht dat het misschien goed zou zijn als ik punkmedia.nl echt tot mijn businessblog maak, en mijn meer persoonlijke zaken voortzet op een persoonlijk weblog (die al een jaartje of twee stil ligt, omdat ik toen juist twee weblogs te omslachtig vond).
Nu ik op monday9am.tv zie dat Nic Askew iets nieuws is begonnen, soulbiographies getiteld, wordt die gedachte alleen maar versterkt. Is het een goed idee om op punkmedia.nl (met de url http://eventbranche.blogs.com want dat is het nog steeds eigenlijk) alle fotografie, film, journalistiek en werkzaken te doen, en op mijn persoonlijke weblog (/henkjan) de zaken die eigenlijk alleen voor vrienden interessant zijn.
Het voelt niet helemaal goed, merk ik. Iemand die wil reageren waarom het wel of niet een goed idee is? Fred jij? Anna-Maria misschien? Ik vind namelijk zelf die mix iets verfrissends hebben, niet de hele tijd dezelfde onderwerpen, ook eens een persoonlijke privé posting er doorheen. Anyway, let me know. Hoor of lees ik niets, dan ga ik gewoon op dezelfde manier verder. Hier.
De Superopkikkerdag van stichting De Opkikker. Tot eind vorig jaar nog nooit van gehoord, maar doordat de Superopkikkerdag als event genomineerd was voor een Gouden Giraffe in de categorie Charity Events en ik Ruud en Pim hiervoor interviewde kruisde dit mijn pad. Stichting de Opkikker geeft gezinnen van een chronisch of terminaal kind een opkikkerdag. Die dag krijgen naast het zieke kind de broertjes en zusjes extra veel aandacht. Er wordt een dag samengesteld waarin ze kunnen helikoptervliegen, rijden in een snelle auto, boevenvangen, in een limousine rijden omringd door politiemotoren met sirenes of een brandje blussen met de brandweer. Spannende dingen vooral dus.
Ruud Sliphorst, directeur en oprichter van de stichting, reageerde na het interview op mijn opmerking dat ik wel weer eens wat vrijwilligs zou willen doen, maar ik zou niet weten wat, dat hij wel wat wist. "Wij staan te springen om een cameraman zoals jij, dus kijk niet verder en kom meehelpen als vrijwiller bij de Superopkikkerdag."
Zo gezegd zo gedaan. Gisteren was mijn eerste dag, en hoewel het van acht uur 's morgens tot na zes uur 's avonds duurde had ik na een middagje filmen en fotograferen zo veel materiaal dat het me beter leek om naar huis te gaan. (Als je te veel uren aan band hebt wordt de drempel hoger om er aan te beginnen.)
Ik heb enorm genoten, maar merkte dat ik toch ook gewoon aan het werk was. Dat ik op afstand bezig was, niet helemaal verbonden of gebonden. Misschien komt dat wel tijdens de volgende Superopkikkerdag. Ik vond het in ieder geval wel extra fijn weer thuis te komen bij Monique, Kiki en Joep.
Foto's worden on this very moment op Flickr gezet. Morgen linkje. KLIK HIER.
Na de (toch wel heerlijke) drukte van de twee beursdagen Evenement, tussen het gemeentehuis (Joep in het paspoort van Monique zetten) en het ophalen van de parkeervergunning (halve kilometer verderop) komen we Peregrin tegen.
Peregrin kwam ik in de nacht van 6 september op 7 september tegen na een avondje bierdrinken met Marco Derksen in Nescio, de avond dat ik besloot om voor mezelf te beginnen (dankzij Marco)... Peregrin had een vraagje. Hij had geld nodig. Voor de nachtopvang. Marco gaf 'm wat geld en ik vertelde hem over mijn enige nacht dat ik dakloos was in mijn leven. De nacht dat ik Cor de zwerver ontmoette, een kruising tussen Toon Hermans en Zwiebertje.
Anyway, ik bleef daarna een aantal maanden met Peregrin in mijn hoofd zitten, toen ik nog niet wist dat hij zo heette overigens (ik noemde 'm Jim naar Jim Morrison waar hij wel wat van had). Ik kwam 'm een paar keer tegen, gaf 'm geld (onvoorwaardelijk) en hij kocht een gitaar. Heel kort heb ik zijn levensverhaal gehoord (nota bene een aantal uren na de geboorte van Joep, toen ik van de apotheek voor vaseline naar boven liep).
Vandaag kwamen we Peregrin dus weer eens tegen. Het gaat 'm goed, maar hij heeft nog geen dak boven zijn hoofd. Hij is bezig met iets.
Anna-Maria Mantel - Giannattasio, wat een geweldig truttig tegeltje. Dank je.
(Met muziek van Nick Drake, Cello Song.)
'Henk-Jan, heb je de eventbijlage gezien van Adformatie?'
Ja, geweldig die advertentie van de HSMAI, hij viel me meteen op, met al die boeken en die bekende gezichten. Ik ken ze bijna allemaal: Marco Derksen, Vincent Everts, Chip Conley, Joe Pine, Egbert Jan van Bel, Dominique Haijtema, Susanne Piët...
'Maar heb je het citaat ook gelezen in het midden?'
Ja. Tenminste. Ik geloof van wel.
Niet dus.
Hans Poortvliet, die dinsdag 10 jaar directeur is van de HSMAI, vierde vandaag tot zijn eigen verrassing een jubileumfeest op het strand van Kijkduin. Een van de eerste dingen die hij me vertelde na het welkomhandenschudden was het bovenstaande. Wat blijkt nu nu ik weer thuis ben van dat feestje, en ik nog eens die advertentie van de HSMAI in de eventbijlage van Adformatie lees: er staan tussen deze grootheden drie alinea's van mijn hand, ondertekend met Henk-Jan Winkeldermaat, Punkmedia.nl
Wat ongelooflijk gaaf!
(En wat ben ik eigenlijk beeldend ingesteld, dat me dat helemaal niet opviel.)
Wat hou ik van deze films, van deze filmmaker en van degene die hij voor zijn camera krijgt. Wat een inspiratiebron. Monday9am.tv. Bij elke korte film van Nic Askew word ik geraakt. De opbouw, de spanningsboog, de emotionele snaar die hij raakt net na het midden, het ademloos en sniffend kijken daarna.
Lisa Evans, ik kende haar natuurlijk niet, maar na deze zeven minuten film van Nic Askew ben ik van haar gaan houden. Het klinkt gewichtiger dan misschien bedoeld, maar deze draag ik op aan Monique, de vrouw die mij al vijftien jaar heel gelukkig maakt.
Kiki krijgt nog steeds haar hoeveelheid aandacht, we letten er goed op dat ze niet achtergesteld wordt, dus we gaan gewoon door met cafeetje-doen.
Joep (Willem) Winkeldermaat.
Roepnaam: Joehoeoeoep!
Joep naar Monique's opa (en oom en neef).
Willem naar Henk-Jan's vader.
(Combinatie bij toeval naar Joepie de Poepie van ome Willem, Henk-Jan's held.)
Geboren op donderdag 6 maart 2008 om 07:25 uur in het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem.
Gewicht, kleur, lengte, aantal vingers en tenen: gemiddeld.
Knuffeldichtheid: bovengemiddeld tot overdreven hoog.
Alles goed hier, Monique is een kanjer en ik heb (bijna) alles gefilmd
en gefotografeerd. Ging allemaal wel heel snel, kon mijn statief niet
eens uitzetten. 04:15 uur eerste (serieuze) wee, 07:25 uur stond ie al een peuk te roken voor de ingang.
Nee nee nee, er is nog niets aan de hand, nog niemand hier ter wereld gekomen, maar het is wel een prachtige dag. Op mijn dagelijkse rondje Sonsbeekpark (inmiddels mijn wekelijkse rondje Sonsbeekpark) dacht ik... hij zal toch niet op mijn verjaardag komen? Zit ie daar misschien op te wachten.
(Hoeft niet hoor.)
Ik heb de smaak te pakken, kon me toch niet inhouden om een nieuwe passie met passie in te gaan: videobloggen. En videobloggen op de Steve Garfield-way (dus met Nokia N95, ik heb de 8GB, hij geloof ik een andere)... maar goed.
Zo rond half vijf wandelen we naar de Rabobank, openen een zakelijke rekening, lopen terug en ondertussen filmen we hier en daar eens wat. Dan weer ik, dan weer Monique met de Nokia in één hand. Leuk, makkelijk, goedkoop en volgens mij supereffectief. Zie hiernaast in de middenkolom (bovenaan) het resultaat. Of hieronder dus. En alles lekker op Blip.tv. Lekker snel. Oh ja, want dat valt me dus op, waar het opladen bij mijn (grotere) camera soms vier tot vijf uren duurt (meestal 's nachts) staan de Nokia beelden, van anderhalve minuut er binnen een uur op! Dat is wat mij betreft revolutionair snel.
Als service naar betrokken familieleden en vrienden dacht ik dat het misschien wel leuk was om in deze dagen vol verwachting een beetje bij te houden hoe het er voor staat.
En ineens bedenk ik me, na gisteren eigenlijk toen ik ontdekte hoe snel de filmpjes van mijn nokia n95 op internet verschijnen, dat the next big thing voor mij een videoblog is. Ik doe tenslotte veel met video en met bloggen, waarom dan niet twee passies combineren. In het begin is alles geweldig, dat weet ik inmiddels, en daarom zie ik wel of videobloggen in mijn systeem blijft of niet.
Met een embedded frame hiernaast en onder MIJN VIDEOBLOG zullen de nieuwste videootjes verschijnen. Maar ik vermoed dat ik ze ook dagelijks met of zonder commentaar gewoon in mijn hoofdblog plaats.
Had net nog een ideetje. Met de titel 'bewegende foto's' bewegende beelden van 4 seconden (lekker ritme) achter elkaar zetten, zwart wit en zonder geluid. Maar ik wil ook nog gewoon mijn werk kunnen doen.
Ik begin trouwens steeds meer naar een kwetsbare naaktheid te groeien....
(oh oh).
(Ja sorry hoor, dit is mijn manier van voorbereiden.)
Kiki verschuift de laatste tijd haar tv-interesse een halfuurtje naar voren: van Teletubbies nu naar Ome Willem. En hoe vreselijk ik het 'bijzitten' bij de Teletubbies vond, des te leuker het is met Ome Willem.
Crumpler, mijn favoriete tassenmerk, lekker hipperdepip en 100 jaar garantie (best lang), heeft als reclameslogan (maakt reclame in vakblad De Journalist): organised chaos.
Dat is het met Ome Willem ook. Organised chaos. Er zit wel een thema, een struktuur, een formule in het programma maar er is gewoon heel veel plek voor improvisatie en chaos. Dan krijg je de mooiste televisie. Verrassing, verandering... en dan op een gegeven moment ook weer rie ra roeven, nou effe moven.
Kiki en ome Willem from henkjan on Vimeo.
(Wordt tijd dat ik Edwin Rutten eens een keer ga video-interviewen. Wat een inspirerende man is dat toch. Ik mailde hem gisternacht over mijn eerste twee maanden als zelfstandig ondernemer en mijn hoger dan hoogzwangere Monique. Kreeg nog geen negen uur later onderstaand e-mailtje terug.)
Ik ben op dit moment Viddix aan het bestuderen (Viddix is een nieuw Nederlands internetplatform dat afgelopen dinsdag 26 februari 2008 van start is gegaan, lees ik hier op Zoomz) en zie nadat ik punkmedia heb geregistreerd en na het introductiefilmpje van de oprichter een interview met Ernst-Jan Pfauth, gepassioneerd hoofdredacteur van TheNextWeb.org, blogger-oprichter en hoofdredacteur van Spotlight Effect en maker van dit legendarische Balkenende is boos-filmpje van wat deze nieuwe dienst concreet inhoudt. Ernst-Jan (bio en eigen blog) heeft het over Boris Veldhuijzen van Zanten waar hij sinds kort mee samenwerkt, en als hij dat vertelt verschijnt er een profieltje in het rechterschermpje. Gaaf dus. Ik hoop er snel mee te kunnen experimenteren. My account moet nog even approved worden en dan gaan.
(Toevallig dat Ernst-Jan me gisteren nog via Twitter vroeg om de koppen eens bij elkander te steken. Lijkt me leuk, Ernst-Jan!)
Ik merk nu wel dat het rechterscherm niet in beeld komt, hoop dat dat wel kan in de nabije toekomst, anders wordt het unieke van Viddix niet gecombineerd met het sterke punt van YouTube (embedded kunnen plaatsen van video op eigen blog en site). Gaat gebeuren, ik voel het. Kijk anders voor het voorbeeld op de oorspronkelijke video op de Viddix-site.
Ik denk dat ik veel te vertellen heb. Ik vertel het alleen niet.
Ik denk dat ik veel te verliezen heb. Ik vertel het dus maar niet.
Ik moet nog veel overwinnen. Veel angst en onzekerheid.
Ik moet nog veel verliezen. Veel angst en onzekerheid.
Kwetsbaarheid. De kracht vinden om naakt te willen zijn.
Geen houvast meer, geen zekerheid, alleen maar hier en nu en zijn.
Ik voel me zo intens geïnspireerd door dit filmpje dat ik ineens zonder angst of onzekerheid een poging heb ondernomen om een gedicht te schrijven zonder er bij na te denken, zonder eind, zonder na te lezen of ik dit wel kan schrijven, zonder aan mensen te denken die dit lezen. Ik hoop ooit films te maken die dit niveau benaderen. Korte inspirerende momenten. Ik moet hier iets mee doen. Ik wil creëren. Ik wil mensen inspireren. Mensen helpen.
Ik wil nadenken, ik wil rust.
(Monique, ik heb volgens mij al kraamtranen, waar blijft onze zoon!)
UPDATE: Fred, bedankt voor je reactie en de link naar onderstaande video.
(Kippevel op onderarmen hier.)
Hans Poortvliet is volop in het nieuws. Poortvliet, een man overigens met een indrukwekkende cv want onder meer management & directiefuncties bekleed bij RAI Amsterdam, bij het Nederlands Board of Tourism & Conventions in Chicago, het Steigenberger Kurhaus Hotel Scheveningen, Lido Restaurants Amsterdam en als marketingdirecteur van Grand Hotel Krasnapolsky, is behalve directeur van HSMAI Nederland de initiatiefnemer van de Nationale Complimentendag, elk jaar en nu voor de zesde keer op rij op 1 maart.
Vorig jaar was de grote mediadoorbraak, dit jaar komt het waarschijnlijk zelfs bij het NOS Journaal, mark my words (want 1 maart valt dit jaar op een zaterdag, en dan is het altijd wat minder met het harde nieuws en past dit helemaal in het laatste item van Sacha de Boer of Philip Freriks).
Hans Poortvliet is voor mij de man van wie ik geleerd heb hoe het voelt om gewaardeerd te worden en op welke krachtige wijze je gemeende waardering je sociale leven en werkleven kan verrijken. We zijn een klagerig volkje, Hans heb ik eerlijk gezegd nog nooit horen klagen. Omdat hij constructief te werk gaat met een positieve en inspirerende instelling. Hans is een gedreven personality die de hospitality branche en dus ook de evenementenbranche in zijn jarenlange functie als HSMAI-directeur op een hoger plan heeft gekregen. De sprekers die hij deze beroepsgroep heeft voorgeschoteld in al die jaren is indrukwekkend te noemen. En opvallend vaak zijn deze sprekers jaren later pas echt als sprekers bekendheden geworden.
Grappig dat hij nu geïnterviewd wordt door een man die hij als openings keynote zelf ooit bij een HSMAI bijeenkomst op het podium had. Of we Hans Poortvliet zondag op het NOS Journaal zullen zien of niet, hij is op internet in ieder geval overal te volgen met het interview dat Vincent Everts met hem had. (Hierboven.)
Hans, het klinkt afgezaagd, maar het is welgemeend: de hartelijke complimenten voor al het werk dat jij in al die jaren verricht hebt waarmee je anderen, HSMAI-leden en niet-leden, hebt geïnspireerd en op voorsprong hebt gezet.
(En Vincent, bedankt voor het leuke filmpje! Complimenten! :-))
[Deze posting is gisteren gepubliceerd op de highprofile.weblog.]
Komt vanmiddag een vrouw binnen bij Neighbourfood die zich gaat verontschuldigen dat ze pas nu is langsgekomen om te vertellen hoe ze heeft gesmuld van een weekmenu van een aantal weken geleden, dat deze prachtige winkel heeft samengesteld.
Neighbourfood is een soort Italiaanse lekkere winkel zeg maar, waar je van die halve liter flesjes kunt vullen met je favoriete olijfolie, waar je een dubbele espresso on the house krijgt tijdens het 'wachten' (lees: praten met de eigenaar over de koffiebonen van de koffiewinkel The Golden Coffee Box van Berend Boot in Baarn, koffiemeester en AD-tester), waar je heerlijke wijnen kunt kopen, en waar de winkel iedere week in een mooie huisstijl op datum een nieuw menu heeft samengesteld.
Met een goed gevoel, een halve literfles olijfolie uit Sardinië en een espressosmaak in mijn mond loop ik op deze zaterdagmiddag de hoek om de Apeldoornseweg omhoog naar huis. Dat is toch wel mooi, dat iemand (een vrouw op leeftijd) zich verontschuldigt dat ze zo laat de eigenaar van de winkel complimenteert met zijn samengestelde menu.
Toen ik terugliep kreeg ik een idee. In de buurt zitten nogal van dit soort leuke bijzondere winkeltjes (Neighbourfood), café's (Nescio... Hè? Dat www.nescio.nl nog vrij is!), lunch- en dinergelegenheden (ja hoe noem je Villa Sonsbeek en De Palatijn dan?) en ook te gekke snackbars met enthousiaste ondernemers. Het lijkt me nu wel leuk om die in beeld te brengen, met 2 minutenfilmpjes.
Op zaterdag 21 juni ga ik daar mee starten, staat in mijn agenda. Neighbourvideo.nl en neighbourfilm.nl zijn nog vrij. Morgen die twee URL's maar even vastleggen. Ach nee, onzin, gewoon hier, en op YouTube.
En we noemen deze filmpjes vanaf heden 'fransmomentjes'.
(naar Frans Miggelbrink's oproep)
Ik probeer er rekening mee te houden, heb alleen op dinsdag twee afspraken staan, deze week gaat het gebeuren, zo voelen we samen aan. Daarom even ter ontspanning een balletje slaan...
Untitled from henkjan on Vimeo.
Telefoonnummers geprogrammeerd, ouders komen langs bij een bericht, gepakte tas naast het bed op klossen. Nature laat zich niet dwingen, dus misschien duurt het nog een week langer, of nog één of nog één.
Henk-Jan, je moet morgen bij dat seminar zijn, want die en die komt ook. Dat is echt dé goeroe op het gebied van dit en dat. Hoe vaak ik dergelijke zinnen al niet gehoord heb. De ene keer heel nadrukkelijk, dan ander keer tussen neus en lip door. En al die zogenaamde goeroes vallen heel erg mee. Zijn vaak heel leuke mensen die het niet verdienen afgeschilderd te worden als goeroe (lees: onterecht onbereikbaar of afstandelijk, vooral voor jonge mensen).
Je gaat toch een beetje onterecht opkijken tegen deze heel normale mensen die ook 's avonds nog wel eens zin hebben in een family-zak M&M's. Laatst hoorde ik iemand weer een ander aanprijzen als dé expert op het gebied van blablabla (dat gebeurt trouwens vaak in de online wereld heb ik gemerkt), en voor het eerst merkte ik bij mezelf het gebrek aan ontzag voor deze persoon. Waar ik me in het verleden nog wel eens liet impressen ben ik nu niet meer maar ook niet minder geïnteresseerd in deze so called goeroe. Niet meer en niet minder dan in de man van de catering of de vrouw bij de receptie. Niemand is belangrijk en iedereen is belangrijk. Toppunt is wel dat een expert mij vroeg of ik nog een interview met hem wilde en ik zonder dat ik het echt door had 'no thanks' zei.
Dit soort dingen opschrijven in een weblogposting, hoort dat bij ouder worden? Of zit mijn ego me in de weg? Ben een boek aan het lezen van Eckhart Tolle: Een nieuwe aarde. Eckhart Tolle is 'een van de meest prominente sprekers wereldwijd op het gebied van verlichting'. (Gelukkig wordt ie op de achterflap geen goeroe genoemd.) John, bedankt voor de tip!
Als ik nu terugdenk aan vandaag, en er is weer veel gebeurd, blijft een ding echt goed hangen: een compliment. Of eigenlijk een bedankje. Ze heeft zelf waarschijnlijk niet door gehad dat me dat het meest raakte deze dag, maar Sanne Roemen bedankte me kort maar enthousiast en welgemeend voor een
opmerking die ik maakte en die voor haar een probleem heeft opgelost, en haar ogen heeft geopend: over waarom ik
alleen maar blog op mijn eigen weblog. Omdat ik daarop alleen mijn heel eigen ding kan doen. Het is van mij. Op een ander platform, als
Marketingfacts (waar ik eigenlijk op 'papier' ook blog) kan ik niet
bloggen, want dat is het niet van mij.
Dan zit ik veel te veel te denken waar een posting op Marketingfacts aan moet voldoen, zit ik te veel met de lezer in mijn hoofd te schrijven en wordt het iets oneigens wat ik niet vol kan houden. De vrijheid te doen op jouw ding wat jij wilt is heel belangrijk bij bloggen, denk ik.
Meer foto's van Survival of the fittest content makers.
Ik verschil denk ik niet veel met de gemiddelde mens, en dus denk ik dat veel mensen een compliment erg waarderen, en dat ook de kracht van een compliment nog steeds enorm wordt onderschat (want we doen het zo weinig). Wat me trouwens nu weer ineens doet denken aan dat ik eigenlijk Hans Poortvliet gisteravond nog had moeten filmen voor een item dat hij voor 1 maart op zijn complimentensite wil zetten: 1 maart is op initiatief van Hans de Nederlandse Dag van het Compliment geworden, of Complimentendag.
Ik zit net op YouTube een talkshow uit 1977 te kijken met Tom Waits, die na een fijn stukje drunken piano een onvergetelijk geestige opmerking maakt... waarvan ik nu betwijfel of dit een spontane reactie kan zijn. Dat kan gewoon niet. Je moet 'm eigenlijk in het filmpje bekijken en daarom geef ik 'm pas te lezen in de doorlees. Hij zit rond de vier minuten.
(Het zal wel weer een klassieker zijn die ik nog nooit heb gehoord...)
Lees meer "Dit kan geen spontane reactie zijn (van Tom Waits)" »
Storytelling en authenticity. Twee termen die de laatste jaren nogal hot zijn in de experience economy we're living in. Ik zat net een YouTube video te kijken waarin Leonard Cohen The Stranger Song zingt in 1967. Als er nou iemand weet wat storytellling is in combinatie met authenticity dan is het Leonard Cohen wel. Elke keer als ik die traan zie aan het eind krijg ik rillingen (nu ik het schrijf zelfs). Ik heb de video maar meteen in mijn permanente videorijtje in de rechterkolom gezet, onder lust for life. John Knappers, veel plezier. (Songtekst hier.)
Meerdere malen inmiddels heeft mijn inspirator, vrijdenker, levensbeschouwer, filosoof en dus komiek Frans Miggelbrink me er al op gewezen: 'allemaal leuk hoor, die belangrijke zaken over marketing en over je werk, maar vergeet ook niet hier en daar te berichten over je grote passie: je meiden. Ik mis ze.'
Ook bij mij is met de omslag van lifelog naar businessblog mijn focus een beetje veranderd. Logisch natuurlijk, maar ik was nog zo van plan om het ook nog wel een beetje luchtig te houden.
Als ik schrijf over Kiki zit er een boodschap aan vast, en gaat het vaak over de opvoeding, en verdomd, een week nadat ik schreef over het ge-pas op en ge-kijk uit waar opvoeders (vaak ook grootouders) hun kinderen tot bange wezens mee maken, komt NRC Handelsblad met een volle pagina met die kop. (Geweldig waar artikel.)
Wat dus gewoon op deze weblog weer moet kunnen is boodschaploze dingetjes over Monique en Kiki. Met vanavond, zoals wel vaker, in de hoofdrol: Kiki. Als Kiki meer wil, krijgt ze meer :-)
Zo zie je maar weer dat je niet altijd zo overkomt als je denkt dat je overkomt, online in dit geval. Ik had deze ochtend een video-interview in Hoofddorp en na afloop liet de geïnterviewde me weten ook mijn weblog te lezen.
Oh, en? Vind je dat leuk?
'Nou, in het echt ben je veel sympathieker.'
Oh dank je. Uh? Huh? Hoe bedoel je eigenlijk?
'Nou, op je blog ben je soms wat cynisch.'
Interessant. Vervolgens - in de auto op weg naar Rotterdam voor twee video-interviews - ga ik malen... sympathieker, cynisch? Ik ben er nog steeds niet achter, maar blijkt maar weer dat iedereen een ander referentiekader heeft, zullen we maar zeggen. Ik ook. (Of komt dit ook cynisch over? Misschien moet ik meer met emoticons gaan werken, nou bij dezen: :-))
(Wel leuk dat ik dan in ieder geval in het echt sympathieker wordt gevonden.)
Of je site wel genoeg traffic krijgt, of het wel verstandig is je afzijdig te houden van search engine optimization, of hoeveel rendement je uit je Google Adwords haalt.
Of je wel voldoende MVO in je business hebt zitten, of je wel of niet luistert naar je lichaam, of je meer uit je leven kunt halen met lifehacking.
Of je je kinderen wel goed opvoedt, of je je vrienden niet te veel verwaarloosd, of je voor je ouders gaat zorgen als zij 'niet meer kunnen'.
De laatste tijd denk ik vaak aan de bizarre realiteit dat 'de kinderen van Kiki (die net twee is geworden) er over 150 jaar al zeker 30 jaar niet meer zijn... en ik, Monique, Google Adwords, maar ook Bill Gates, Richard Branson, Madonna en weet ik wat allemaal al een eeuw lang zijn vergeten.' Best relativerend.
(Het is vast zondag vandaag.)
Aanleren versus afleren. Niet of wel. Actie of reactie. Observeren of controleren. Nu met Kiki's fullswing opvoeding lijkt datgene ik ooit gelezen, gezien of zelf ervaren heb over jonge mensen erg sterk uit te komen. Zo las ik laatst in NRC Next (een dikke maand geleden denk ik) over het gebruik van het woordje 'niet' naar kinderen toe. (Artikel gevonden.)
Conclusie: niet wordt niet begrepen, een kind denkt handelend, en het woordje niet of niets zegt een kind letterlijk niets. Niet hard lopen wordt niet begrepen. Hard lopen wel, want daar kan het kind zich een voorstelling bij maken. Bij niet hard lopen niet. Zeg dan bijvoorbeeld 'rustig lopen'. Overal om me heen hoor ik 'niet dit' 'niet dat' en vervolgens zie je kinderen 'juist dit' en 'juist dat' doen.
Nog zo één. Als Kiki (zoals gisteren in Musis Sacrum) te hard oe oe oe zit te roepen in het oor van een sollicitant een tafeltje verder ga ik haar niet corrigeren met nee, Kiki niet doen, maar sta ik op, loop ik naar de tekenhoek en ga daar op een klein stoeltje zitten en tekenen (overigens met potloden die allemaal geen punt meer hebben). Nog geen tien seconden later staat Kiki me weg te duwen en wil zij ook tekenen. Situatie opgelost.
Niets nieuws voor opvoeders, ik weet 't, maar toch: zeker op Kiki's leeftijd nu, sinds haar tweede verjaardag alweer 2 jaar oud, is het copiëren van gedrag dé favoriete bezigheid. Ze gaat inderdaad met haar (nep)mobieltje hele gesprekken met opa aan, maar het mooiste copieermoment was wel op haar verjaardag. Ze kreeg een kaartje van Erna, met daarop Kiki die Erna's hond Dolly aait met op de achtergrond de Teletubbies die daar om moeten lachen. Toen ze die kaart zag sloeg ze zeker twintig keer lachend met haar hand op tafel, als een oude man die net een goede mop heeft verteld in een café. Daar zijn beelden van.
Lees meer "Actie, observeren, aanleren (de opvoeding van Kiki)" »
De vijf trefwoorden (van een gelukkig heel klein gedeelte) van deze avond. Ik had ontzettend veel zin om vanavond een goede keynote en interessante workshops te filmen bij het Locative Media Event bij de Hogeschool Arnhem Nijmegen (HAN). En om Guido Crolla weer eens te zien en te spreken (die me had uitgenodigd). Hij wil dat ik gastcolleges zou gaan geven, maar daar zeg ik standaard 'nee' tegen. Niet uit tijdgebrek (oké, een beetje), maar vooral omdat ik denk daar niet goed in te zijn. Ik wilde iets anders met Guido bespreken. Soort van samenwerking.
Maar goed, het hele feest is niet doorgegaan omdat... ik het niet kon vinden.
En daar kan ik niet zo goed tegen. Of eigenlijk, vroeger, toen ik nog geen TomTom had was het allemaal nog moeilijker, toen lag het niet-kunnen-vinden van een locatie echt aan mezelf (hoewel ik ondertussen de routebeschrijving op papier aan het vervloeken was), maar nu geef ik de TomTom de schuld (alsof dat er toe doet). Ik voerde IJssellaan 1 in, want zo stond het speciaal voor navigatie op de site, en ik had toen al nattigheid moeten voelen, TomTom gaf aan dat 1 niet bestaat, wel nummer 2.
Ik zal mezelf de beschrijving van een dolende rit besparen, ik ben naar huis gereden. Het was inmiddels harder gaan regenen, want het gebeurde weer: alles wat fout kon gaan ging fout. Natuurlijk kon ik nét niet tussen twee auto's voor ons huis parkeren en zat er nét weer iemand te veel te pushen en moest ik de auto nét iets te ver parkeren, zodat mijn gear nét iets te nat werd en ik de autodeuren nét iets te hard dichtsmeet, en er nu achter kom dat ik waarschijnlijk nét iets te slecht heb opgelet of alle deuren van mijn nét iets te oude BMW wel allemaal op slot zijn.
Ik kom thuis, en zie mijn meiden. Alles valt van me af.
(En nu naar de auto. Ik voel me goed, dus waarschijnlijk zit alles op slot en is er niets aan de hand.)
Twee jaar geleden voor het laatst geweest met een zwangere Monique, klik hier. En over twee uur kom ik er weer, en weer met een zwangere Monique.
Naar Maastricht met enkel een tandenborstel, gel en twee onderbroeken (de rest kopen we daar). En lekker weer naar Coffelovers.
Kiki is bij opa en oma, kaarsjes uitblazen van de echte kerstboom.
Familie, vrienden, kennissen, al die honderdduizenden lezers... fijne kerst!
Via Erno Mijland kom ik op de top 2000 in video van vindhetsnel.com/top2000video/
Probeer daar maar eens niet in te verzuipen, op zoek naar je favoriete musicvideoclips. Ik ging via Led Zeppelin's Stairway to heaven (die, hoorde ik vanavond van Monique, een geweldig reünieconcert schijnen te hebben gegeven - die staat er trouwens ook bij), One van Metallica die ik ooit een keer helemaal uitgekeken heb en waar ik een dag lang 'naar' van ben geweest, Riders on the Storm van The Doors, langzaam naar beneden, De Dijk Nergens goed voor zag ik nog (een video met een collie er in, huh?)... kortom: check 't zelf lekker uit. Hier dus.
En als ik dan scannend en scrollend naar boven op zoek ga naar mijn favoriete nummer, ter illustratie (anders staat er ook alleen maar tekst), dan blijf ik via Do the strand van Roxy Music, Steely Dan's Reelin' in the years en UB40 Food for thought toch weer het langst hangen bij mijn grote held: Ramses Shaffy.
Beste ouders, klik op het fotoveld hierboven en alle foto's die ik gisteren gemaakt heb zijn te bekijken, klik op view as slideshow als je tijd over hebt en wil je een foto gemaild krijgen, klik dan hier en geef door welke foto (IMG-nummer) je wilt hebben (gratis). Veel plezier. (Die groene daar is mijn dochter, Kiki.)
Het blijft me altijd raken, elke keer als ik die video bekijk. Steve Jobs' speech at Harvard waarin hij voor mij de wijsheden meegeeft dat je de beste beslissingen kunt maken in de wetenschap dat je doodgaat. Ik vertaal dat op moeilijkere momenten altijd in 'over honderd jaar zijn wij allemaal dood', dus waarom zullen we ons hart nu niet volgen. Nu. Leef nu. Geniet nu.
Voor mij is deze video op dit moment weer heel belangrijk. Ik sta aan de vooravond van een ander leven, een spannend avontuur. Ik heb het tempo er flink opzitten, zei iemand vrijdag tegen me: 'je bent net verhuisd, krijgt er binnenkort nog een kind bij en nu ga je ook nog de zelfstandige ondernemer lopen uithangen, gefeliciteerd man!' (René Küchler, High Profile.)
Ik zit vol energie, weet precies wat ik wil en ben anderen maar vooral ook mezelf dankbaar dat ik precies dat ga doen wat ik in mijn hart het liefste doe: zelfstandig ondernemen. Heerlijk.
