Punkmedia.nl, journalist, fotograaf en maker van webvideo | Arnhem

Column schrijven voor Intermediair/PW

Door hoofdredacteur Harald Roelofs van Intermediair/PW werd ik gevraagd een column te schrijven voor de eventspecial van dit maandblad voor Human Resource managers. Gelukt. Klik hier (beeeetje vaag, sorry).

Monique edit interview Luxor Live

Het werkt als een tierelier. Daar waar ik het eerste halfjaar van mijn ondernemersbestaan alles zelf deed, dus ook de editing, neemt nu Monique een belangrijke deel van het proces voor haar rekening: de montage dus. Wat een snelheid, discipline en doorzettingsvermogen! Geen pauzes, pas als een filmpje af is zie ik Monique weer even boven: "Kom je even kijken, ik heb 'm af."

Deze keer het interview dat ik had met Ronald Stegeman van Luxor Live, de nieuwe poptempel van Arnhem en evenementenlocatie waar de Rabobank binnenkort een medewerkersbijeenkomst houdt (en waar ik de directievoorzitter voor moest filmen een kwartiertje later).

Monique edit Rabobank @ LuxorLive

In de vernieuwde Punkmedia Studio 2.0 is Monique op dit moment de beelden aan het 'capturen' (laten inlopen) die ik gisteren geschoten heb in LuxorLive in Arnhem.

Naar de foto's.

Ik filmde daar de bestuursvoorzitter van Rabobank Arnhem en Omstreken, die persoonlijk zijn medewerkers via een filmpje op Arnhemnet wil uitnodigen voor een Rabo-event in LuxorLive.

Als we dan toch in het op 5 september te openen poppodium in Arnhem zijn, interview ik ook (van tevoren) even de horecamanager commerciële zaken Ronald Stegeman. Dat filmpje kan dan mooi op Arnhem-Direct.

Punkmedia Studio 2.0 te Arnhem

We zijn er helemaal klaar voor. Monique's domein is ingericht. Nieuwe vloer, nieuwe muren, de helft minder spullen en alles overzichtelijk en ready to use. Voelt opgeruimd, voelt professioneel. Heerlijk.

Naar de foto's.

Ik ga 's wat vaker op pad met m'n camera's

Het klinkt misschien wat vreemd 'Ik ga 's wat vaker op pad met m'n camera's'. Mensen die me een beetje kennen weten dat ik bijna nooit zonder camera het huis verlaat, behalve op momenten waarvan ik later spijt krijg dat ik mijn camera niet bij me had (laatst in de Steile Tuin). Maar ik bedoel eigenlijk om met video- en fotocamera's bewust gebieden in de stad op te zoeken, of plekken in het land, of mooie winkeltjes, mooie mensen en alleen maar mooie stille beelden te maken. Stil in de zin dat je mij niet hoort, maar de omgeving, het leven zelf.

Ik ben erg geïnspireerd geraakt door Erik Visser, die mij vanaf vanavond is gaan volgen op Twitter, en ik hem in return (dan wil ik altijd wel weten wie dat is, etc, etc). Nou, bij het uitchecken van Erik Visser rolde ik van het ene vlogfilmpje in het andere vlogfilmpje. Erg inspirerend. Wat ik mooi vind, en wat ik zelf wil proberen is teksten te combineren op bewegend beeld. Hier ga ik de komende tijd wat mee experimenteren.

Koester de witte momenten en creëer

Annemarie Prins in Zomergasten, wat een inspirerende leuke vrouw!
(foto: Marco Derksen.)

Prachtig. Die momenten dat je voor de tv zit en een paar keer 'wat een geweldige vrouw' of 'wat is dit mooi' zegt, of moet glimlachen om de kleinste details van een gesprek of fragment. Het gebeurde me vanavond bij Zomergasten. Zomergast was Annemarie Prins, een inspirerend, wijs, theatraal mens, actrice, regisseur, docent en meer.

Na het laatste item wil ze nog iets vertellen over 'het witte moment'. Of eigenlijk wil ze met het begrip 'wit moment' iets uitleggen. In mijn eigen vertaling nu: Wij mensen zijn gewoontedieren, wij streven van nature naar een comfort zone, we doen over het algemeen dag in dag uit hetzelfde, weten aan het eind van de dag niet meer wat we allemaal gedaan hebben... (voor mensen die het gezien hebben, ik ben nu inderdaad zelf aan het uitweiden geslagen).

Witte momenten starten wanneer er in een leven van een mens iets aangrijpends gebeurt, of eigenlijk kan het ook iets ogenschijnlijk kleins zijn. Annemarie gaf als voorbeeld: je kind gaat naar een andere school, een scheiding. Ik dacht meteen aan het wegvallen van Monique, of een gezinslid, ik weet niet waarom... in ieder geval als zoiets indringends voorvalt in een leven gaat dat gepaard met angst, en angst willen we niet, we willen zo snel mogelijk weer naar 'de gewoonte'.

In de witte momenten zit voor de mens het proces van creativiteit, letterlijk wordt in die periode gecreëerd, of zoals je wilt vindt de creatie plaats. Koester die witte momenten en creëer.

Ik wilde 'm al bijna aanschaffen (de iPhone 3G)

Maar als Vincent Everts zo overtuigd is dat het een piece of shit is dan wacht ik liever nog even.

Ik start een nieuwsbrief: Passion is everything!

De laatste weken ben ik aan het zoeken, informeren en lezen over hoe ik een nieuwsbrief op kan starten. Hans van Linschoten van Narrowminds gaf me op het terras van Villa Sonsbeek als tip om een Groupsmail bij Infacta.com te starten. Jeroen Mirck liet via een chat weten dat web-log.nl van Ilse Media ook zoiets had. Ik ben gaan zoeken of TypePad ook nieuwsbrieftools aanbiedt, maar heb het nog niet gevonden.

Oké. Ik heb wel één automatische nieuwsbrief bij Feedblitz, maar daar voel ik zelf weinig bij. Ik wil geld besteden aan een mooie vormgeving, goede content (van mezelf, en geïnspireerd door anderen) voor een maandelijkse update. Ik wil weer magazientje spelen, publiceren, net als vroeger, toen ik wekelijks de FZ Nieuwsbrief maakte tot diep in de nacht, en later de EventFlash tot diep in de nacht. Passion is everything! Zo zou de nieuwsbrief kunnen heten.

Ik laad me even op met de presentatie van Anna-Maria tijdens het Social Media Event 2008. Wat zei ze mooie dingen over haar goeroe. Heerlijk. :-)

Ja, ik heb 'm weer... en nou gewoon vasthouden

Fred en Jeroen, bedankt voor jullie reacties. De manier waarop ik op twitter laat weten wat ik aan het doen ben, zo laagdrempelig zou het hier op mijn weblog ook weer moeten worden. In de wetenschap dat mensen meelezen die - nu merk ik dat weer - het leuk vinden om me te volgen. Zo vind ik het ook leuk om Anna-Maria, Fred, Jeroen, Marco, Frank, Frank, Hans, Simon, Rob en al die andere vriendbloggers te volgen om wie ze zijn. Een kijkje in hun leven, in hun geest.

Kom op man, dit is een weblog, geen website!

Mijn weblog wordt weer mijn weblog, dus deze foto mag ook weer... van mezelf.

De twijfel heeft weer eens toegeslagen. Ik kreeg twee maanden geleden van meerdere mensen dezelfde vraag 'wat ik nou eigenlijk doe'. Dat samen met een steeds hogere notering in de Marcom top 100 van Marketingfacts (ik stond tot vorige week op plek 54, en ben overigens nu weer 20 plaatsen gezakt: Google pagerank ging van 5 naar 4) zorgde ervoor dat ik na een half jaar Punkmedia in juli besloot om mij en mijn bedrijf online anders te gaan profileren. Professioneler. Mijn (potentiële) klanten zouden in het vervolg een professionelere online presentatie van mijn activiteiten zien. In een oogopslag.

Goed. Daarmee sloeg bij mij de inspiratie geleidelijk om in inwisselbaarheid. Mijn persoonlijke touch ging er af, ik ging afwegen of iets wel of niet op mijn professionele blog kon worden gepubliceerd en ik werd gewoon een soort website als ieder andere website waar men de betaler vertelt waarvoor men betaald wil worden. We zijn allemaal slaven van het geld, maar niet overal hoef je dat te etaleren. Ik wil online weer mezelf zijn.

Mijn belevenissen komen weer hier en mijn klussen gaan gewoon in mijn klussenblog.
(die ik nog verder moet updaten...)