Ik zal even doorgeven dat je er bent... ogenblik. Ja, de fotograaf is er!
I'm just curious. Do you follow the presentations, or do you focus on your work as a cameraman?
Als je een fotocamera om je schouder hebt hangen en een videocamera om je nek ben je herkenbaar. Dan ben je: de cameraman, of vaker: de fotograaf.
Voordeel is dat je meteen overal kunt doorlopen - 'Ah, de fotograaf!'
Nadeel is dat je als werkende figuur daar waar iedereen een drankje in zijn hand heeft soms wordt overgeslagen door de bediening. (Niet altijd.)
Je krijgt ook vaak geen goodiebags uitgereikt door mooie hostesses, want ja, jij bent de fotograaf en wat moet die met een goodiebag?
Je wordt ingehuurd om de plaatjes te maken.
Nadenken of luisteren wordt niet direct van je verwacht.
Daar waar de man van de pers, of de journalist wordt volgestopt met drank, warm en koud buffet, goodiebags en persmappen, is de fotograaf de vakman die genoeg heeft aan zijn plaatjes. Als (oud-fulltime) journalist en nu fotograaf en filmer is me dat opgevallen.
Maar vorige week, tijdens de formal closing of the conference door de CEO van een beursgenoteerde multinational (met hoofdkantoor in Nederland) voelde ik mezelf ineens weer een stukje groeien. Toen de topman aangaf dat hij door toedoen van mij - the cameraman - in twee minuten wilde samenvatten wat hij in 4,5 uur presentatie had gehoord en gezien.
Ik had 'm dat na de eerste dag aangegeven, omdat ik er - als buitenstaander, maar ook als oud-hoofdredacteur - van overtuigd ben dat je heel kort the big picture moet kunnen uitleggen (voor je lezers, kijkers of gebruikers). Hij had daar over nagedacht, kwam er de tweede dag op terug en hield, nadat iedereen de zaal had verlaten om zich klaar te maken voor de feestavond, voor mij en mijn camera zijn to the point aangepaste presentatie met bijbehorende aangepaste powerpoint. Dit om zijn boodschap zo helder mogelijk over te laten komen.
Let op: in 52 minuten, waar het in eerste instantie 1 uur en 32 minuten was.
De ochtend daarna en na de inspirerende presentatie van bergbeklimmer Ronald Naar haalde hij het in de formal closing letterlijk als volgt nog een keer aan (ik ben net dat stukje aan het monteren nu, that's why): (...) What I've tried to do is take day one basicly in two slides and in a few minutes try to summarize what I believe we have been seeing and what I think I've heard during that afternoon. I realized after 4,5 hours, how can I try to put this together. Actually it was a challenge, which was put ahead to me by the cameraman... (...)
Hoe je ook een compliment kunt geven.
(Trots liet ik het fragment de volgende dag aan mijn vader en moeder zien.)
