punkmedia.nl

Leven zonder deadline (nou Huub, nog eentje dan)

Huub is in topconditie, voelt zich heerlijk, en geniet van elk moment van zijn leven. "Nog twee jaar hooguit."

Huub Klompenhouwer, de man die mij ooit bij Reed Business aannam toen hij hoofdredacteur ad interim was, de man met wie ik vervolgens onvergetelijk heerlijk zes maanden lang rokend, espresso drinkend en naar de mooiste jazz luisterend heb gewerkt - 2001 was een artistiek creatief ondernemend en vooral genietend jaar, die Huub is ongeneeslijk ziek. Darmkanker.

Naar de foto's.

"Als ik al mijn facturen en declaraties op een stapel leg lijkt het wel of ik twee levens heb gehad." Huub was en is een levensgenieter, voor en zeker ook na de 'fatale kerstboodschap' waarin hij te horen kreeg dat de uitzaaiingen niet te stoppen waren.

Gistermiddag na een filmklus in Rotterdam en Amsterdam, ging ik bij 'm langs in Edam. Met het zweet druipend van z'n voorhoofd liet hij me binnen. "Jezus, is het al drie uur, ik zit te klussen in mijn hok."

Oké, ik weet 't. Niet iedereen met kanker is kaal of meteen kreupel, maar zo'n energieke vent als Huub gisteren had ik ook weer niet verwacht. "Ja, de chemo slaat lekker aan, ik voel me prima. Zullen we afspreken dat we het tien minuten over mijn ziekte hebben, daarna wil ik er niets meer over horen. Dan gaan we weer genieten."

En na tien minuten onder de parasol in de tuin: "Kom we gaan even een biertje drinken bij Smit Bokkum in Volendam." Achtergrondinformatie over Smit Bokkum: dit is het legendarische paviljoenrestaurant met de lekkerste gerookte paling, met een palingrokerij waar de palingsound is ontstaan, of eigenlijk, vanwaar elke keer een pondje gerookte paling met een artiest of band (BZN, The Cats, noem ze maar op) meeging naar Joost den Draaier (die de naam palingsound hiermee verzonnen heeft).

Anyway, het was twee uur genieten, met eigenaar Jan Smit (ja zo heten er meer in Volendam) van Smit Bokkum die aanschoof om het verhaal van de palingsound uit te leggen (als hierboven beschreven, maar dan in een veel langere en vermakelijker versie) en Huub die geen spat is veranderd eigenlijk.

"Ik ging laatst naar een verjaardagsfeestje, je weet wel zo'n kringgebeuren, daar kwam ik veel te laat, men maakte zich duidelijk zorgen en toen ik om de hoek kwam keken ze me aan met een blik 'is dit Huub waar we het net de hele tijd over hadden?', ze hadden misschien al een lijk verwacht, dus ik zeg "ja ik ben wat later, kunnen jullie alvast een beetje wennen. Lachen! Ik hou daar he-le-maal niet van, dat soort feestjes. Ik stond ook al weer snel in de keuken iets te koken... lekker ontspannend."

Pure inspiratie van Rupert Howe (voor mij dan)

Punkmedia.nl. Ik weet nog dat ik vorig jaar op zoek was naar een naam voor mijn bedrijf. Mijn manier van aanpak is afwijkend, mijn manier van denken is ook niet helemaal mainstream, internet is de punkvorm van de mediavormen hoorde ik Guido van Nispen zeggen in een interview dat ik met hem had (voor het High Profile New Media Congres waar hij als keynote zou spreken): checken of de URL punkmedia.nl nog vrij is. Ja. Vragen wat mijn vader van die naam vindt, hij vindt het niks: doen dus.

En ik heb van een enkeling een frons gekregen bij de naam, één iemand vond het een negatieve lading hebben (maar zij - een vrouw - is ondanks haar vrije denken ook wel erg netjes), maar verder was iedereen erg positief: leuke naam, gaaf punkmedia...

Nu ik Rupert Howe van Twittervlog heb ontdekt, een van de pioniers van het videobloggingcircuit (als ik Huub Koch mag geloven en dat doe ik) en geniet van zijn filmpjes voelt Punkmedia he-le-maal goed. Wat ben ik blij met die naam. Zoals Rupert zegt: it's kind of rough en ready, so dont expect any high productions values... daarom is het juist zo leuk (lees ook: veel bekeken).

Rupert's Vlog Anarchy Entry.

Zo voel ik me ook wel eens

Naar Mad As Hell >> vlogklassieker (punkstyle)

Bij 4 minuut 41 seconden kon ik een schaterlach niet bedwingen...

Live vanuit Punkmedia hal 16 (hoe ik erbij zit)

Blogkermis, lijst van pareltjes op marketinggebied

Bij de survival of the fittest contentmakers hoorde ik er voor het eerst over: blogkermis. Een initiatief dat twee jaar geleden (14 mei 2006) is ontsproten uit Usarchy's Ruben Timmerman's brein. De achtste blogkermis (uitleg) stond onder enthousiaste leiding van Erno Hannink van Enthousiasmeren.nl. Ik vond het een eer, voelt toch een beetje als een erkenning, dat Erno mij vroeg om een bijdrage.

Ik hou hiervan, vind het leuk om door anderen te worden gewezen op de weblogpareltjes die bestaan, in dit geval de pareltjes die allemaal te maken hebben met marketing. Het insprireert me om andere postings te lezen. Alleen... ben ik eerlijk, dan heb ik snel even naar de lijst gekeken, snel doorgeklikt naar de anderen, maar het echt lezen van de posting in deze blogkermis is er nog niet van gekomen. Tijdgebrek... gisteren met filmcamera via Maarn naar Hoogeveen en Leeuwarden, vandaag monteren, opladen, wegschrijven op ftp-servers... Pas als ik de hele kermis heb gelezen geef ik mijn voorkeuren.

Naar de blogkermislijst op enthousiasmeren.nl.

Nooit meer de lift (Nicholas White's cigarette break)

Nicholas White takes a cigarette break (of: hoe je ook kunt stoppen met roken). Hoe een ordinairy day at the office je leven kan veranderen... dankzij de techniek (of het falen ervan).

De afgelopen twee minuten heb ik ademloos gekeken naar een filmpje dat ik niet snel zal vergeten. Op website van The New Yorker gevonden. Over Nicholas White, die in de lift stapt voor zijn sigaretje buiten en die vervolgens 41 uur in die kleine ruimte opgesloten blijft. Ik ben niet claustrofobisch, vind het niet echt prettig als een lift een minuut niet doet wat het moet doen, maar na het bekijken van dit filmpje denk ik wel drie keer na om de lift te nemen.

Nicholas White takes a cigarette break...

Bron (hoe je op dingen komt): Rutger van Waveren twitterde over een artikel in de online New Yorker, die ik voor een kwart heb gelezen (wat geen schande is), en toen zag ik dat The New Yorker ook video's publiceert. Dit was er één van.

Hé, da's mooi... muziek onder YouTube-video's mag

Je krijgt sinds kort (las ik net op DutchCowboys) een mailtje van YouTube, het sterkste online merk (las ik net op Marketingfacts), dat je inbreuk hebt gemaakt op de copyrights als je bestaande muziek gebruikt onder je filmpje, muziek van rechthebbenden dus, platenmaatschappijen en andere mediabedrijven. In dat mailtje staat te lezen dat je de video kunt verwijderen, of moet accepteren dat er commercials voor, rondom of na worden gebruikt.

Met die laatste maatregel haalt Google's YouTube geld binnen waarvan een gedeelte wordt uitgedeeld aan de rechthebbende (businessparalelletje met Sellaband zie ik hier vaag).

What's in it for me? Of wat betekent dit voor mij? Volgens mij ben ik hier heel blij mee, want dit legitimeert mijn toevoeging van muziek aan mijn videobeelden in de toekomst, daar waar ik het om die copyrights in het verleden altijd heb gelaten. Als beide partijen er wat aan verdienen en ik dan de adverteerder moet accepteren, my pleasure. Iedereen blij en de wereld wordt mooier.

Van 20.000 ineens naar 200 foto's op Flickr (slik)

Ik schrok me net de pleuris toen ik de High Profile Flickr site bezocht. Van ruim 20 duizend foto's terug naar 200. Huh? What happened here?

Dan ga je van allerlei rare gedachten in je hoofd halen, waarom High Profile al die foto's van mij en veel ook van Paul en Menno Ridderhof heeft verwijderd en waarom dat een oerdomme beslissing is, was er iemand die ergens over klaagde en hebben ze besloten om alle foto's maar te verwijderen? Toen ik eenmaal tot bedaren kwam en even inlogde zag ik dat het Pro Account is expired en dat dan alleen de 200 (meest recente) foto's zichtbaar zijn, die je doorgaans in je free account gratis cadeau krijgt.

Pfoe. Ik neem aan dat Flickr alle foto's met een druk op de knop kan terugzetten. Dat ze dan niet even waarschuwen, of nee, die eventuele mailtjes krijg ik nu natuurlijk niet meer...

Opmerkelijk vind ik het wel, want het is dus zo dat als je niet meer betaalt je al je foto's kwijt bent (op de laatste 200 na). Logisch waarschijnlijk, maar ik wist het niet.

Eigenlijk wel vreemd nu ik er zo over nadenk. Je betaalt toch geen 250 dollar (voor twee jaar) om na die twee jaar alleen maar je laatste 200 foto's te kunnen (laten) zien? (Ik denk het dus wel. Het zal wel in de niet gelezen voorwaarden staan. Klantenbinding 2.0)

Marieke, morgen even de creditcard trekken bij Brigitte.

UPDATE: correctie Tjeerd wees me er via Twitter op Flickr voor twee jaar kost Holy Smokes! That cheap! $ 47,99. Ik was even in de war met twee jaar TypePad Pro account.

Ik ga me weer eens meer verdiepen in audio

Ik werd laatst gevraagd om een speech van een CEO op te nemen. Dat heb ik inmiddels al wat vaker gedaan, maar in dit geval ging het alleen om audio die op een cd moest komen om medewerkers de mogelijkheid te geven deze cd in hun auto af te spelen (verfrissend idee trouwens).

Jammergenoeg moest ik nee verkopen, maar nu ik vanochtend via een mailtje van LinkedIn zie dat een van mijn contacten Hens Zimmerman, audiogenius bij ParkPost (Mediapark Hilversum) iemand aanbeveelt om in de gaten te houden en ik deze podcaster beluister (hier) en op YouTube bezig heb gezien, krijg ik ineens zin om me ook daarin wat meer te gaan verdiepen, zodat ik de volgende keer bij die vraag weer gewoon 'ja' kan zeggen.

En het is natuurlijk weer leuk om nieuwe gear aan te schaffen...
(Mooi microfoontje en zo...)

Paparazzi spelen met eigen gezin (en 70-200mm)

Niks lekkerders dan met een colaatje light op tafel ontspannen achterover Monique en Kiki te fotograferen (bij het Watermuseum onderin het Sonsbeekpark). Zorg voor de goede positie, zorg voor veel gedoe, blommetjes, kaarten en kinderen in je schootsveld die door hun onscherpte Monique en Kiki nog scherper in beeld brengen dan normaal. Paparazzi dus.

Naar de foto's.

Net zoals ook alles met video te manipuleren is doen de paparazzi-fotografen hun trucje bewust. Hoewel ze veel dichterbij en mooier een foto hadden kunnen nemen, maken ze het spannend door juist hun 400 mm knallers uit de tas te halen om van een zo groot mogelijke afstand een zo spannend mogelijke foto te maken (tussen onscherpe mensen door en zo.) Ik vind het altijd wel een leuk effect hebben.

Camerastandpunten: liggend op z'n rug (naast Joep)

Ik zat net de wieg te wiegen van Joep achter, en probeerde me te verplaatsen in Joep, in wat hij zou zien bij het heen en weer wiegen. Als ik nou de Nokia N95 naast zijn oor leg in de filmstand krijg je een beetje een indruk. Het is maar net hoe je naar de dingen kijkt.

Het schijnt in Amerika (bij een ongetwijfeld klein groepje) een hit te zijn om te filmen met telefoontjes vanuit koelkasten, diepvriezers, lades, kastjes... etcetera. Hier zijn natuurlijk erg veel variaties op te verzinnen. Zoals liggend in het gras en kijken naar de wolken. Je legt je telefoon op zijn ruggetje en filmt de wolken.

Ik ging net met Joep het park in, en toen ik het zo bewonderend verwonderend naar de lentegroene blaadjes van de bomen zag kijken heb ik ook het trucje maar eens uitgehaald. Met de bomen van Sonsbeek. From Joep's point of view.

Punkmedia businessblog, lifelog weer geactiveerd

Misschien jammer, misschien niet, maar het voelt als een bevrijding (huh huh). Vanaf vandaag, de dag dat ik na een weekje Zuid Frankrijk weer lekker aan het bloggen ben geslagen, en de dag dat ik zag dat punkmedia.nl door Google een pagerank is gestegen naar 5 (geeft je toch weer wat erkenning), ga ik mijn punkmedia.nl inzetten als businessblog en /henkjan weer als lifelog.

Vrienden, familie, Frans en buurmeisjes uit Borculo, Enschede, Nijmegen en Arnhem, als jullie alleen maar mijn persoonlijke en privé zaken willen in foto, video en tekst, verhuis dan naar eventbranche.blogs.com/henkjan. Ik blijf 'm ook op punkmedia.nl bovenin aankondigen, dus met twee klikken ben je er (in plaats van 1).